افسانه‌ی ما

از آن زمستان که در تصرف بهار بود

2012-01-01T07:35:00.006+03:30

از شب‌ای که نام همه را در میان لب‌هایم ایمن می‌شنید قرن‌ها گذشته است. به شمارش انگشت درست‌اش یک سال است، اما عدد هیچ‌وقت رشته‌ی من نبوده است. فوق‌اش بلد باشم با تغییر رنگ مو و میزان فشار شانه‌ها چرتکه بی‌اندازم. فاصله‌ام آن‌قدر کم بود که می‌توانستم چای را روی صورت‌اش بپاشم و فرار کنم تا شبی مثل این شب کتاب‌هایی را که با جوهر سبز خط خطی شده‌اند را دورم نچیده باشم و یاد چای دارچین با طعم" اسب سفید وحشی اما گسسته یال" نیفتم و از لرزش استخوان‌ها جوراب سیاه را روی ساق بافتنی بی‌خاصیت نکشم. جوراب و ساق هم تقصیر ندارند، گرما از همان‌جا می‌آید که سرما. زمستان بدون گرمایی که به هیآت یک حضور ظاهر شود فصل منزجر کننده‌ی لزج نفرت‌انگیزی‌ست.
ادایش را در آوردم، دل ِ تنگ‌ام احمقانه به این چیزها متصل است. لای یکی از کتاب شعرهای جوهر سبزدار را باز کردم.

بیستم آبان هشتاد و نه

اگر آفتاب نمی‌تابد
تقصیر من نیست
با این همه شرمنده‌ی توام
خانه‌ام
در مرز خواب و بیداری‌ست
زیر پلک کابوس‌ها
مرا ببخش اگر دوستت دارم
و کاری از دستم بر نمی‌آید*

داغ‌های زندگی هر روز اسب سفید وحشی‌ات را وحشی‌تر کرده است و درد آن‌چنان از شامه و حس و عقل ناقص‌اش کرده است که بی وقفه سم روی زخم‌هایش می‌کوبد. شاید این لگام گسیخته روزی از تاختن با سم‌های داغ و زخمی جان داد و به شکل ققنوسی به روی شانه‌ات برگشت و روی جای زخم تمام لگدهایی که در معرض‌شان بودی گریه کرد.
فرشته‌ی پتک به دست باز امشب کنارم ایستاده و مستقیم روی دلم می‌کوبد.

(+)

*رسول یونان

پاسبان حرم دل

2011-12-26T23:02:00.002+03:30

مجنون خواست که پیش لیلی نامه‌ای نویسد
قلم در دست گرفت

خیالِ تو مقیمِ چشم است
و نامِ تو از زبان خالی نیست
ذکرِ تو در صمیم جان جای دارد
پس نامه پیش کی نویسم
چون تو در این محله‌ها می‌گردی

قلم بشکست
و کاغذ بدرید

"مقالات مولانا"

(+)

لالا لالا خسته تن بلا ره

2011-12-14T02:22:00.000+03:30

سیاه خودم را یکی‌یکی به تن کرده‌ام و سرم را به دیوار سرد تکیه داده‌ام، شاید که بوی مادر از اتاق مجاور سینه‌ی دردناک را آرام کند. صدای پچ‌پچه‌اش از تاریکی و سرمای این دیوار عبور می‌کند و با صدای خس‌خس سینه‌ و تقلای نفس‌ در راه مانده و تپش بی‌امان قلب خائن در هم می‌پیچند. انگار که فرشته‌ی مرگ از شنیدن لالایی مادرم شرم کرده باشد.
نواجش بخوان مادر، شاید مرگ حیا کرد از دیدن این همه درد به این تن خسته.

دانست كه مخمورم

2011-12-04T21:28:00.001+03:30

كار تو نيست كه بشنوي. آن مادر است كه هامون نديده از بين اين همه صدا از گلوي من چيزي مي‌شنيد كه كلام مثل زخمه‌ي دوتار از زبان‌اش رها شد:
تنها موندي مادر؟

در باب شكست خوردن از بزغاله‌ها

2011-12-01T21:24:00.002+03:30

يكي از پسرهايم وسط بازي تند تند دويد سمت‌ام و در گوشم پرسيد: خانوم بارون چي مي‌شه؟ نيم ساعت آخر كلاس بود و داشتند پانتوميم بازي مي‌كردند. پسرك باران را فهميده بود، اما كلمه را نداشت. صدايم را پايين آوردم كه فقط خودش بشنود. گفتم: Rain. خوشحال برگشت و داد زد: رين. بچه‌ها به اشكال مدني و غير مدني اعتراض كردند كه قبول نيست. گفتم: چرا كه نه؟ قيافه‌هاشان شبيه وقتي شده بود كه داشتم ازشان امتحان مي‌گرفتم و چند بار اطلاع دادند كه بغل دستي‌شان دارد از روي برگه‌ي آن‌ها تقلب مي‌كند و من با لاقيدي گفته بودم اگر اين موضوع ناراحت‌شان مي‌كند بلند شوند بروند روي يك صندلي ديگر. يا وقت‌هايي كه با اصرار يادم مي انداختند كه تكليف داشته اند و فقط سر تكان مي‌دادم. انتظار پسركان‌ام به وضوح اين نبود. بايدهاي ذهن آن‌ها "خانوم" يا "استاد" يا "تيچر"اي كه مشق شب خط نزند و از كنار تقلب بگذرد و برايشان بگويد كه هرطور دوست دارند بفهمند را راحت هضم نمي‌كرد. چرا هم بايد مي‌كرد؟ مگر همين بزغاله‌هايم نبودند كه آن‌طور راحت از تنبيه شدن با شلنگ و خط‌‌ كش در مدرسه برايم تعريف مي‌كردند و آخرش با خنده اضافه مي‌كردند: "آدم هم كه نمي‌شيم" و چشم‌هاي من هي گشاد و گشادتر مي‌شد؟ آخرش هم معلوم نشد كدام‌مان بيشتر آن يكي را متعجب كرده است.

آن شب كه باران مي‌آمد و از كلاس بيرون آمده بودم و پاهايم فقط به شوق ديدن يك بزغاله‌ي ديگر به سمت خانه مي‌كشيد به شرط‌‌‌مان فكر مي‌كردم محبوبم. تو شرط را باختي، اما من دارم برايت مي‌نويسم، چون به نظرم آمد كه با ديده‌ي انصاف هيچ كدام‌مان شرط را نبرده‌ايم. آن‌ها به روال طبيعي روزگار راه‌شان را ادامه مي‌دهند و مي‌گذرند و من، مثل هميشه گير مي‌كنم. اصلا چرا فكر كردي جايي كه پاي بزغاله‌اي در ميان باشد بايد فرض محبت را از آن طرف بگيري؟ آن كه بايد از او ترسيد من‌ام. اين من بودم كه به آن‌ها احتياج داشتم، نه آن‌ها به من. شايد حتا با "خانوم"اي كه بايدهاي منطبق‌تري با ذهن آن‌ها داشته باشد راضي‌تر هم مي‌بودند، نمي‌دانم، اما هم تو و هم من بايد مي‌دانستيم آن روزي كه قرار شد من را با ده بزغاله‌ي قد و نيم‌قد در يك كلاس بي‌اندازند تمام قوانين از اعتبار خارج مي‌شوند و شرط بندي ما از اساس بي‌مورد خواهد بود. ايمانت را به من از كنار چيزهايي گذر بده، منطق من شلخته‌تر از آن است كه در جولان‌گاه‌هاي دل توان بردن داشته باشد، و تو اين را مي‌داني. نشان به آن نشان كه در آن شب زمستاني در دستت گرفتي.

چند روز ديگر امتحان آخر پسرهايم است. تصورشان مي‌كنم با دماغ‌هاي قرمز و كلاه‌هاي آويزان و شلوار گرم‌كن كه يك نفس از مدرسه تا كلاس را دويده‌اند و توي راه‌رو منتظرم ايستاده اند تا برايشان قلدري كنم و كلاس كوچك‌شان را از بچه‌هاي بزرگ‌ترپس بگيرم، بي آن كه لحظه‌اي از ذهن‌هاي كوچك‌شان بگذرد هر شبي كه از آن پله ها پايين مي‌آمدم برايشان آرزو كرده‌ام كه هيچ‌وقت دل‌شان نخواهد آدم بشوند.

They steal the sun

2011-11-15T03:24:00.002+03:30

سرد بود. طوق نكبت را از سرم كشيدم و پرت كردم كناري. خورشيد‌اي نبود كه زير سايه‌ي محبت‌اش آرام بگيرم. زير خروارها روانداز مي‌‌لرزم و صداها تمامي ندارند. بزغاله‌اي نشسته روي پاهاي من، همين پايين، روي تخت و تلاش مي‌كند به كسي كه پشت مانيتور به زور نفس مي‌كشد و براي مشق شب جهنم تفاوت ايده‌آل‌هاي ماركس و هگل را يادداشت مي‌كند صرف فعل گذشته‌ي افعال حركتي را ياد بدهد:" لب‌هات رو غنچه كن و بگو ژو مانژ". چشم‌هايم باز نمي‌شوند كه بفهمم الان دي‌شب است يا فردا. قلب وامانده آن‌چنان مي‌تپد كه انگار در حال شخم زدن باشد. سرما مثل رنگ روي مقواي خيس همه‌جاي تنم را تسخير كرده و احمقانه فكر مي‌كنم شايد اتفاقي بي‌افتد، اتفاقي كه مثل يك عاشق وفادار هرلحظه انتظارش را مي‌كشم.
براي مرخصي از طبقه‌ي دوم جهنم فرستادندم به خانه. خانه سرد بود و من سرد بودم و صداي مردي از طبقه‌ي سوم جهنم مغزم را مي‌جويد. يدالله فوق ايديهم؟ مطمئن‌ام كه بايد ميز را برمي‌گرداندم، اما حقارت در اين طبقه‌ها تمامي ندارد، آن‌چنان جاري است كه بوي لجن متعفن‌اش را از نكبت وجود تك‌تك‌شان مي‌شنوي. به رحمت غيب حواله‌ام نده مردك، تيرها از همين عالم فاني اين‌طور راه نفس را بسته اند كه آمده‌ام براي هم‌چون تويي از كثافت اين‌جا داد مي‌زنم.
سرد ِ كثافتي بود. چسبيده بودم به شوفاژ و مي‌خواستم داخل نرده‌هايش حل شوم كه آفتاب كم‌رنگي تابيد.دست‌اش را روي شانه‎ام گذاشته بود. آمدم هوار بزنم كه چرا چنگ نمي‌زند به موهايم تا ازهمان پنجره‌ي پشت سر نجات‌ام بدهد كه از گل‌ناز پيام رسيد كه: از فردا موج تاپاله‌هاي رحمت از آسمان در راه‌اند.
چه كنم؟ آن‌قدر ببارد كه جان‌اش در بيايد. شايد اين دست رحمت غيب مرحمتي امروز لجن ِ بودن همه‌مان را بشورد و ببرد. طوري كه از زير همين سه پتو محو بشوم و نه قلب‌اي بماند و نه چشم‌اي و نه سري و نه استخوان‌اي و نه روكش درد‌ي و تمام و خلاص.

Mi Par D'udir Ancora

2011-10-01T01:59:00.002+03:30

نیمه شب کورمال کورمال دنبال عبایم می‌گردم، انگار کسی در خانه باشد و نتوانم چراغ را روشن کنم یا این که این عبای پوسیده قرار باشد من را از دست چیزی نجات بدهد. این عبا خوب است و نمی‌شود گفت چرا خوب است، فقط می‌شود گفت که خوب است. پوسته‌ی اضافه‌ی من در سرمای کابوس‌های رنگ و وارنگ.
برگشته بودم به خانه. به خانه ای که هیچوقت نداشتم. شاید برای همین اصلن شبیه خانه‌ی ما نبود. داد می‌زدم و همه چیز را خراب می‌کردم، می‌شکستم، پاره می‌کردم و بقیه تک تک از خانه بیرون می‌رفتند. مادر چیزی نمی‌گفت، طوری با درد نگاهم می‌کرد انگار دیوانه شده باشم. انگار هیچوقت دیوانه نبوده‌ام. می‌خواستم خانه را نجات بدهم، یا مادرم را، نمی‌دانم. اما بیشتر شبیه جنگ‌جویی بودم که خبر ندارد اصلن جنگ را اشتباهی آمده. آن خانه که مال ما نبود. پنجره‌هایش مربع بودند و ایمن در پناه منظره‌ی درخت‌های سبز تابستان. عجیب بود که از برادر بزرگم نمی‌ترسیدم، با وجود این که همیشه از او می‌ترسیدم، از این که اینقدر ناآشناست و حتا در خیال هم آنقدر ربطی به هم نداریم که برایش دلتنگی کنم. توی آن خانه چه خبر بود؟ هیچ کس جلویم را نگرفت. نه آقاجان نصیحتی کرد و نه کسی جواب دادهایم را داد و نه کسی دستم را گرفت. توی ویرانه‌های آن خراب شده هق‌هق می‌زدم و جایی دنبال چیز آشنایی می‌گشتم که بوی خانه بدهد. عصر با تن بی حس افتاده بودم توی تخت و آنقدر یادم هست که چند ثانیه قبل از خواب قصد کردم برای خودم داستان‌های قشنگ در سطح چهارده،پانزده سالگی‌ام بگویم. اما فکر نمی‌کنم قبل از بی‌هوش شدن حتا به یکی بود یکی نبود داستان رسیده بوده باشم، خواب‌هایی از این جنس برای فراموشی هستند و از وحی هم سریع‌تر به آدم‌ها نازل می‌شوند و باعث می‌شوند لااقل آبروی آدم پیش خودش حفظ شود و زیاد درگیر این نشود که دیگر قابلیت داستان گفتن برای یک دختر پانزده ساله را هم ندارد و گول خودش را نمی‌خورد. امیدوار بودم که وقتی از خواب می‌پرم آفتاب آمده باشد، حساب ماموریت‌های ارسالی در خواب را نکرده بودم.
رسیدم به اتاقی که فکر می‌کردم اتاق من بوده باشد و حالا تصرف شده. روی دیوار یک ردیف عکس بود. از آدم‌هایی که حتا اگر می‌خواستم بهشان فکر کنم به سختی اسم‎شان به خاطرم می‌آمد. روی یک عکس سه نفره روی یک نیمکت در جایی که خبر ندارم کجا ممکن است بوده باشد کسی با دست‌خط اجق‌وجق نوشته بود:
"مرغان بساتین را منقار بریدند
اوراق ریاحین را طومار دریدند
گاوان شکم‌خواره به گل‌زار چریدند
گرگان ز پی یوسف بسیار دویدند
تا عاقبت او را سوی بازار کشیدند
یاران بفرختندش و اغیار خریدند"

از خواب پریدم. بوی سوختگی می‌آمد و کسی داشت با چکش به دیوار می‌کوبید. هنوز خواب بودم، اما خاطرم بود که من خانه را آتش نزدم و چکش‌ای هم دستم نبود. پنجره را باز کردم و هم‌زمان با ورود مگس‌ها یادم آمد که به رسم هر شب یکی از نگهبان‌های آلونک وسط مجتمع آشغال‌ها را آتش زده و چون نیمه شب شده ساعت سوراخ شدن دیوار همسایه‌ی کناری رسیده است، ترکیب آشنای هر شب با این آهنگ که رسالت دارد بی‌وقفه تکرار شود.

افسوس که این مزرعه را آب گرفته.

2011-09-13T15:32:00.001+04:30

اي مرگ بيا كه زندگي ما را كشت

2011-04-27T23:48:00.000+04:30

ذهنم گير كرده است روي تصوير يارعلي، وقتي كه داشت از شیر محمد اسپندار صحبت مي‌كرد و آن حكايت اوج گرفتن دونلي‌ ماده‌اش. سرش را فرو كرده بود توي روزنامه و حرف شير محمد را زير لبش تكرار مي‌كرد كه: "جهان ماده است" و سر تكان مي‌داد. لم داده بودم گوشه‌ي كافه، زير نور كمرنگ لابه لاي حصير‌ها و صداي پنكه. گير كرده‌ام. گاهي صندلي‌هاي شلوغ پنجشنبه‌ها و صداهاي بقيه و يك دسته موي بلند از روي اين صحنه رد مي‌شود و همه‌ي اين‌ها مي‌رسد به صداي هق‌هق رفيق‌ام.
و كاري نمي‌توانم بكنم. به دوستم گفتم: زنده صداي‌مان را نمي‌شنوند، با مرگ انتقام مي‌گيريم.
اين پنكه هم‌چنان در سرم مي‌چرخد، حصير و آفتابي نيست. انگار شوكا يكي از صندليهايش را از دست داده باشد.

چون کودک نادان از استاد نگریزد

2011-04-25T22:37:00.003+04:30

فايننشيال تايمز و اعتماد ملي دم‌كني‌هاي خوبي براي برنج شل شده از آب در نمي‌آيند. زود شل و پاره مي‌شوند. ظاهرن اطلاعات و كيهان با در قابلمه سازگاري بيشتري دارند. گنده‌هاي بي‌خاصيت را بخار برنج هم تكان نمي‌دهد. پشت دسته‌ي روزنامه‌ها ورق‌هاي انشاي برادرزاده‌ي كوچك‌ام را پيدا كردم. يك چشم‌ام به تيتر درشت روزنامه بود كه "تلويزيون معلم خوبي براي كودك نيست" و يك چشم‌ام به بالاي ورق انشا: "موضوع: دفاع مقدس".
برادرزاده اين‌طور ادامه داده بود: " در دفاع مقدس عراق تنها به ايران حمله نكرد، بلكه پشت او آمريكا، انگلستان، فرانسه، روسيه، آلمان و كشورهاي عربي بودند.
اما اصلن چرا مي گويند دفاع مقدس؟
ايران با كم‌ترين سلاح‌هاي ممكنه مقاومت كرد. عراق استان‌هاي هويزه، خرم‌شهر، مهران و... را تصرف كرد و آبادان را هم دور تا دور او را در محاصره قرار داد و مردم آبادان از داخل مي‌جنگيدن تا محاصره را بشكنن. در آن زمان كه امام خميني زنده بود خامنه‌اي هم رييس جمهور شدند. جنگ در سال 31 شهريور 1359 شروع شد و بعد از هشت سال به پايان رسيد. صدام در اخبار گفت كه ايران هرگز به هيچ وجه نمي‌تواند خرم‌شهر و ساير شهرها را بگيرد كه در نتيجه ايران توانست پس بگيرد. در آن زمان همه‌ي برق‌هاي خيابان‌ها را قطع كرده بودند. اگر با ماشين رانندگي مي‌كردي بايد با ترمز دستي ترمز مي‌كردي كه ماشين‌ات نور ندهد. سيگار نبايد مي‌كشيدي. در ماه مبارك رمضان كه مردم مشغول خوردن سحري بودند يك دفع صداي بمب مي‌آمد و متوجه مي‌شدن كه عراق حمله كرده است. در نتيجه بعد از هشت سال عراق شكست خورد و الان هم كسي جرات حمله به ايران را ندارد. پايان."

مطمئن‌ام بچه همان‌طور كه خودكار عوض مي‌كرده تا اسم‌ها را قرمز كند به هيجان ترمز با ترمزدستي فكر مي‌كرده و برايش هم عجيب نبود كه چطور مي‌شود اين نتيجه را چپاند آخر انشا. تلويزيون و مدرسه‌ها تا داخل خانه‌هاي‌مان پيشروي كرده‌اند. سوالي در مورد جنگ در ذهن پسرك نيست. اين كه چه بود و چطور شد مهم نيست. يك سري اسمها قرمزند و يك سري آبي و آخر اين داستان گنگ و بي‌سر و ته يك نتيجه‌ي مشخص دارد. هشت سال يك رقم است و آن اسامي به سادگي روي تخته‌ به بدها و خوب‌ها تقسيم شده اند و خوب‌ها هميشه برنده اند.
پفيوزها! داريد با بچه‌هاي ما چه مي‌كنيد؟

يك روز امتحان

2011-04-11T01:41:00.002+04:30

گردن‌م را كج كرده بودم و لجوجانه استاد را نگاه مي‌كردم كه كلافه ايستاده بود رو به روي من. در قرن شانزدهم هستيم و من از استاد براي فرصت منبر خودم از تاريخ ادبيات شخص جان لاك را مي‌خواستم. مستاصل يك ورقه از لابه‌لاي برگه‌هايش در آورد و دستم داد. تشخيص خط خودم حتا از لابه‌لاي آن خورجين كاغذ هم كار سختي نبود. زمستان، امتحان‌هاي آخر ترم قبل. از چهار طرف صداي فس‌فس و عطسه مي‌آمد و چند كيلو كاغذ جلوي‌مان گذاشته بودند كه زمين و زمان را روي‌شان نقد كنيم. البته اين از نفهمي‌شان بود كه جاي اين‌ها نخواستند براي‌شان از دوازده زاويه فوايد آفتاب و زشتي‎هاي زمستان را بنويسيم.
-خب؟
- بخوان‌اش.

" يك: آرايه‌هاي Symbol, Alliteration, Apostrophe, Metaphor
...به هر كدام كه نزديك ميشوي انگار به يك ويرانه رسيده باشي كه جلويش را با يك نقاشي قشنگ پوشانده باشند. عاشقان احياي دنياي وحش با گرايش مهندسي درندگي . زمين جاي زندگي نيست، بايد چند قدم رفت بالاتر.
دو: مقايسه‌ي نگاه شلي و اليوت در شعر فلان و فلان به مفهوم اسطوره سازي.
...اسطوره ها به اين درد مي خورند كه تا عرش بالا ببري‌شان و طوري به زمين‎شان بكوباني‌ كه از خرده هاشان هم چيزي باقي نماند. آفت، از جمله مواد اساسي توليد بدبختي هاي خودخواسته با استفاده از اختيارات شخصي. البته فكر نكنم براي اليوت يا شلي نظريات من اهميت خاصي داشته باشد، و خب نظريات آن‌ها هم براي من.
سه: بررسي مفهوم بهشت و جهنم، فراست و هاردي، رنسانس.
..چيزي كه الان نيست از اول هم نبوده. خطاي ديد از ماست. فكر مي‌كردم آدم‌ها بالاخره يك روز برمي‌گردند به آن‌جايي كه چيزي را خراب كردند، نظريه‎ي گهربارم اما ظاهرن نشتي داشت. اين بازآمدن‌ها براي ترميم خرابي‌ها نيست، كلاه‌شان جا مانده. كار نيمه تمام دارند، كه اگر جاي سالمي مانده كه رد پاي‌شان به آن نرسيده از روي‌اش رد بشوند و بعد بروند...مفهوم بهشت و جهنم؟ قافيه به تنگ آمده بود، بهشت خلق شد براي برقراري توازن ظاهري در داستان. جهنم خود ماييم.
چهار: تفاوت نگاه فراست و مارول به مرگ.
..اختيار در عين جبر. مردي بر سر يك دوراهي يك راه را انتخاب مي‌كند و يكي را نه. از راه انتخاب نشده كسي بر نگشته تا از ته جاده حرفي بزند. سرنوشت. تقدير. ما هر كدام يك طور گه خوري ميكنيم، اما گه خوري از سر حقارت چندش آور است. ترس و فرار، دست‌مالي و انگشت چرخاندن توي مصيبت‌هاي آدم‌ها براي پيدا كردن دلائل موجه براي گهي كه خورديم حقارت است. اگر روي اين ورقه بالا بياورم چه اتفاقي مي‌افتد؟
پنج: شعر آيينه، سيلويا پلات.
كارشان ساختن نيست. پاهاي‌شان را تقويت مي‌كنند، نه دست‌ها را. حيف كه آدم تا كجاها نمي‌بيند. شعر جواب نيست، حتا مسكن هم نيست، بايد از معرض كثافت كنار رفت. وقت هم كه تمام شد."

...

- خب؟
- جان لاك.

برگه را كه پس مي‌گرفت صداي توي سرش را مي‌شنيدم: زبان نفهم.

بازمانده

2011-04-07T03:03:00.001+04:30

در سومين شب تب‌هاي تمام نشدني خواب افسار و درخت مي‌ديدم و مواجهه با سه عدد بستني توي فريزر. گربه‌ي سياهِ آلن‌پو و حرارت بدن تا توي خواب دنبالم كرده بودند. بين خواب و بيداري يادم آمد كه موجود زنده‌اي به غير از خودم گوشه‌ي اين خانه هست كه چند روزي از يادش غافل شدم. از خواب پريدم و همه‌ي چراغ‌ها را روشن كردم و بي‌تاب دويدم سمت كاسه‌ي قرمز گوشه‌ي هال. زنده بود.
اين يادگاري را مادر چند روز قبل از سفر توي دامن من گذاشت. اول سه تا ماهي قرمز بودند. به مادر گفتم اين‌ زنده‌هاي سرخوش سرخ چه تناسبي با فراموشي اين خانه دارند؟ اما مادر آرزوهاي بزرگ نخوانده بود و با هيچ خانوم هاويشام‌اي آشنايي نداشت. منطق‌اش ساده‌تر از من بود. بهار آمده بود و علائم يادآوري زندگي را برايم جا مي‌گذاشت.
دو ماهي اول همان هفته‌ي اول مردند. وقت پنهان كردن جنازه‌هاي درگذشتگان دلم درد مي‌گرفت. آن‌ها هم تاب نياورده بودند. اين ماهي سوم اما ماند تا ببينيم روي كدام‌مان بيشتر است. با سه ثانيه حافظه و يك خانه‌ي يك وجب در نيم وجب با بي‌خيالي‌اش من را به بازي گرفته بود و در هپروت به يادم آمد كه روزهاست كه نه سري بهش زده‌ام و نه آب تنگ‌اش را عوض كرده‌ام. خيالش هم نبود. توي كاسه‌ي قرمز با بي‌خيالي مي‌چرخيد. لم دادم كنار تنگ آب. نيم بند ماهي من را از رو برده بود.
سرم را فرو كردم روي تنگ و گفتم: كره خر! آخر از اين كاسه‌ي يك وجبي راهي به دريا هم نداري كه بخواهي دنيا را ببيني، دچاري؟

آقاجان

2011-03-25T00:26:00.002+04:30

دستگاه مشترك مورد نظر خاموش است.
ظهر بيدار شدم و ديدم نيست و همه‌ي اين سبزي خوردن‌هايي كه ديشب پاك كرده بود توي يخچال جا مانده‌اند. حتا چراغ و تلويزيون را خاموش نكرده بود. فقط يك ليوان خالي چاي روي ميز بود و يك ظرف كشمش و كتاب‌اي كه احتمالن وقتي خواب بودم عينك‌اش را در آورده و مشغول خواندن‌اش شده و يك جايي حوصله اش سر رفته و برعكس گذاشته روي ميز. نه سيب خورده و نه شير. انگار يك‌هو همه‌ي اين چيزهايي كه سال‌هاست مي‌بينم جلوي چشمش آمده، اين شيرازه‌ي پاشيده‌ي لخت وعور. اگر ديده باشد و قلب‌اش مثل هميشه‌ي من مچاله شده باشد بايد هم يك دفعه از سرجاي‌اش بلند مي‌شد و همه چيز را ول مي‌كرد و مي‎رفت. باز اين شماره‌ي لعنتي را مي‌گيرم، خاموش است. احتمالن توي جاده اي وسط اتوبوس كنار كسي نشسته و حواسش هم به تلفن نيست. اين تكرار گرفتن از نگراني نيست، از همان انگيزه اي مي‌آيد كه تلفن هاي اين مدت اش، سر زدن يك روزه اش و قدم زدن ديروزمان توي شهر زير رگبار مي‌آمد. به گمانم اين اولين باري بود كه با پدرم توي خيابان قدم زديم و مغازه هايي را نگاه كرديم كه ربطي به علاقمندي هاي او نداشتند.
دو روز قبل از عيد زنگ زدم كه تنهاست و حالش خوب نيست و بيايد اين‌جا. گفت وسط خيابان ماشين دود مي كرده و بايد رينگ عوض كند. دو ساعت بعد تماس گرفت كه توضيح بدهد رينگ عوض شده و به خاطرش از كجا تا كجا رفته تا مغازه‌ي باز پيدا كند. آخرشب زنگ زد كه خبر بدهد در راه برگشتن ماشين خاموش شده و فهميده كه پمپ برقي ماشين خراب شده و بعد يك آشنايي از راه رسيده و با هم رفته اند پمپ برقي خريده اند و برگشته اند و پمپ را بسته و ديده كه دوباره ماشين راه نمي افتد.فردا ظهر خبر داد كه راه افتاده و توي راه باتري تمام شده و ماشين را توي حقاني ول كرده و برگشته خانه. فردايش يك نفر ماشين را بكسل كرده تا تهرانپارس و بعد از همه‌ي اين‌ها باك بنزين گير كرده و مجبور شده دو باره باك را پر كند و فردا نهار مي‌آيد پيش من.
اين پدر من نبود كه پنج بار زنگ بزند و گزارش لحظه به لحظه از يك اتفاق مهم يا عادي بدهد. عجيب بود اما پرسيدن نداشت. مگر همان انگيزه‌اي كه دست من را سمت گوشي تلفن مي‌برد تا بپرسم كجاست و اگر دوست دارد بيايد اين‌جا، نبود؟ سوال اصلي مگوي ما از هم اين بوده كه: چقدر تنهايي؟ گزارش رينگ و موتور و پمپ برقي و اين زنگ ها عذاب وجدان‌هاي نگفته‌ي ما بود. يادآوري اين قصه‌ي خاك گرفته كه ما پيش هم از اين هم تنها تر بوديم لزومي نداشت. خستگي اين سال ها به قسمت هاي دردناكي رسيده است.
ساعت دوازده رفتم به سمت اتاق خواب. پرسيد: بخوابي؟ الان؟!
نگاه‌اش كردم. سابقن طبق آيين نامه اين ساعت هميشه دير بود. شب‌ها وقت خوابيدن بود. دراز كشيدم و گوش كردم به صداي راه رفتن‌اش توي هال و صداي ورق زدن كتاب و سرفه‌هايش.
گوشي‌اش خاموش است. از وقتي بيدار شدم و رفته بود بي اختيارهي شماره مي‌گيرم و نمي‌دانم براي گفتن چه داستان بي‌ربطي. كاش جاي ياد دادن اين همه سكوت با دست‌هاي پرتري بزرگ‌مان كرده بودي آقاجان.

2011-03-23T01:47:00.001+04:30

عين ديوانه‌ها بستني مي‌خورم. انگار چيزي توي قفسه‌ي سينه ام آتش گرفته و نياز به امداد فوري داشته باشد. امروز آن‌قدر رفتم سر كوچه كه بار آخر از ترس نگاه فروشنده به سرعت محموله‌ را از توي يخچال برداشتم و پولش را گذاشتم و آمدم. اين بستني آخري را با هزار تا چيز تازه تركيب كردم و داشتم مي‌خوردم و هرچي به آخرش نزديك تر مي‌شدم عصباني تر بودم. عصباني از بستني‌هايي كه بدون اين مزه ها تمام شدند. نيم ساعت گذشت و ديدم واقعن عصباني‌ام. يعني با خودم شوخي نكرده بودم، جدن عصباني بودم.
نمي‌دانم من تا الان چه شناختي از خودم داشتم. كلن.

كهكشان سوم از سمت چپ

2011-03-22T22:22:00.002+04:30

اين موسيقي بوي خاك و علف مي‌دهد. يعني نه آن‌طوري كه ياد علف و خاك بيفتم، راحت صدا كف دستم بوي خاك مي‌دهد. جوري شد كه انگار هميشه توي جنگل زندگي كرده ام و جز بوي دود عطري نبوده. نه قبل آن چيزي بود و نه بعد از آني وجود دارد. هيچ چيز نيست و همه‌اش اين‌جاست.
توي اين فضا در حال بي وزني‌ام. انگار فكرها آروم از سوراخ كنار سرم سرايزند. يكي آمد توي سرم، مثل خيال هاي شكل ابر كارتون‌ها. يكي كه بالاي مبل ايستاده بود و مي‌خنديد و چيزي درباره ي زيبايي ناهوشياري مي‌گفت. ابرش را بستم. مجبور نيستم.نمي خواهم اين‌جا باشند. آدم ها ترس‌ناكند. روي زمين پر است از كثافت و خار، پاهايم را كجا بگذارم؟
همه با هم توي گوشم هوار ميكشند:Don't be afraid
اما به خيال من ما همه ساكت‌ايم و ترسيده. حتا خود اين پدرسوخته هايي كه از توي فضا داد مي‌كشند بي فيت فول.

اين‌ها نبود فردايي كه برايت آرزو مي‌كردم..

2011-02-18T01:36:00.003+03:30

موجود كوچكي كه سال‌هاي دور روي پاهايم دراز ميكشيد وبا تنها لالايي‌اي كه بلد بودم به خواب ميرفت، بزرگ شده است. آن‌قدر بزرگ شده است كه براي بوسيدن‌اش اين من هستم كه در آغوش‌اش جا ميشوم، نه او روي دو دست من. بزرگ به حدي كه غصه‌هايش را به جاي گريه در حضور ديگران آرام در گوش‌ام زمزمه كند. سيناي من عصيان را ياد گرفته، بزرگ شده، آن‌قدر كه لباس سبز بپوشد و مخفيانه برود در ميان مردم، كتك بخورد و غروب برگردد و شماتت خانواده را بشنود.
چهارده ساله‌ي معصوم! تو كي اين‌قدر قد كشيدي كه درد را حس كني؟ كي بوي تعفن را تشخيص دادي؟
كجاي اين سال‌ها فهميدي كه كجا بايد باشي وقتي كه خانه جاي ماندن نيست؟

افسانه‌ي دو ماموت

2011-02-14T00:50:00.002+03:30

كنار راننده تمام پونا را دور زديم تا خانواده‌ي هم‌سفرمان به بمبئي را پيدا كنيم. راننده اصرار داشت كه كار توي شركت خسته كننده است و داوطلب همين حمل و نقل مسافرها به فرودگاه‌ها شده و كار با ايراني‌ها هيجان‌انگيز است. وقتي رسيديم برايم موزيك گذاشت و با تعارف آدامس توت فرنگي به همراهي در صبري كه مشخص نبود كي به پايان برسد دعوت شديم. ظاهرن با اين بخش هيجان انگيز ما آشنا بود. دختر و مادري كه سوار شدند مسلمن تا نيم ساعت قبل از رسيدن راننده مشغول اميدواري دادن به هم‌ديگر نبودند كه براي جمع كردن وسائل و باقي كارها هنوز هم نيم ساعت وقت هست. وقت براي ما پيش هم بودن بود و ذخيره‌ي بيشتر چيزهاي مشترك، براي روزهاي نيامده و دلتنگي‌ها بود و براي آن‌ها براي اجراي مراسم صبحانه و مسائل رو به روي آيينه بود. بوي عطر و ظاهر مرتب و لباس‌هاي اتو كشيده.
سوار كه شدند و بوي عطرشان ماشين را گرفت يك لحظه هول شدم، نگاهي به صورت نشسته‌ با رد هاي خاكستري اشك خشك شده و شال كج و كوله وخاك روي كفش‌هايم انداختم و خوشحال شدم كه پاهايم داخل كفش هستند.
يادم رفت به سه جفت كف‌پاي چرك آشنا..اختر و گل‌ناز و خودم.

*

ماموت‌هاي زنده كه به هم مي‌رسند در كلوني دونفره شان قادرند ساعت‌ها يك‌جا بنشينند و حرف بزنند يا نزنند، مسائل مهمي مثل خودن و استراحت را در اهم امور قرار بدهند و روزهاي متمادي يك مجموعه موزيك تكراري را بي وقفه گوش كنند، براي اموري كه نياز به تحرك و زحمت اضافه دارند با هم چانه بزنند و با استدلال‌هاي منطقي هر چيزي را به تعويق بيندازند.
رفته بوديم براي رفتن به بمبئي بليت بخريم. صاحب كل جزيره ماشين را كنار خيابان پارك كرد و با خيال آسوده رفتيم نشستيم پاي صحبت هاي تلفني مسئول فروش كه آن روز قرار بود براي اين دو بليت با همه‌ي ماشين‌هايش هماهنگ كند. ما هم چانه زديم كه حركت 5 نباشد و 5 و نيم باشد كه خيالمان از آن نيم ساعت خواب اضافه راحت باشد. بليت ها را خريديم و آمديم توي خيابان و از هم پرسيديم: پس ماشين كو؟!
شاهدان قضيه كه احتمالن از ديدن اضطراب و نگراني هاي ويژه در رفتار و حرف زدن‌هاي‌مان نا اميد شده بودند خبر دادند كه پليس ماشين را برده. آدرس پليس را گرفتيم و با ريكشا خودمان را رسانديم به اداره‌ي پليس كه عبارت بود از يك ساختمان شبيه به قهوه خانه هاي مرزي و چند تا پليس كه زير پنكه پاهايشان را دراز كرده بودند روي ميز مشترك وسطشان و بعد از شنيدن عرض حال توصيه كردند برويم به حياط و بگرديم دنبال ماشين. ما هم آمديم بيرون و يك نيمكت كنار يك درختي پيدا كرديم و لم داديم زير آفتاب به ادامه‌ي حرف‌مان. آقاي پليس كه ديد از ما آبي گرم نمي‌شود خودش ماشين را پيدا كرد و صدايمان كرد. رفتيم دم ماشين جرثقيلي كه ماشين را آورده بود. آقاي پليسي كه جاي راننده نشسته بود نگاهمان كرد و توضيح داد كه پارك كردن كنار خيابان اصلي آخه؟ اما واكنش خاصي نديد، از آن بالا به نظرم فقط دو تا چهره‌ي گيج و خندان مي‌ديد كه اعتراضي هم به چيزي نداشتند. پرسيد گواهينامه؟ كه خب قطعن موجود نبود. مدراك ماشين هم همه‌اش توي داشبرد بود كه كار دزد احتمالي ماشين راحت تر بشود. گفت دوهزار و چهارصد روپيه. ما؟ هيچي. همچنان مي‌خنديديم. پول را گرفت و نگاه‌مان كرد. هزار روپي از پول‌ها درآورد و احتمالن به اين خجسته حالي‌مان پس داد. ما هم شاد و راضي رفتيم سمت ماشين و براي بار چندم درهاي راننده و كنار راننده را اشتباه گرفتيم و رفتيم.
سفر هيجان انگيز بمبئي البته بعد از اين همه داستان ختم به اين شد كه ساعت هشت از خواب پريديم و بررسي تمام ساعت‌ها نشان مي‌داد كه ما به طور قطع ماشين را از دست داده ايم و كار خاصي هم نمي‌شود كرد. البته شايد مي‌شد براي اين مسئله عزاي خاصي گرفت يا غري زد يا حرصي خورد كه خب سخت بود و ما به جاي همه‌ي اين‌ها خنديديم و باز خوابيديم.

رفيق‌مان پيغام فرستاده بود كه در چه حاليد؟

خوش بوديم رفيق.
جايي مابين زمين شما و آسمان آن‌ها، كنار هم خوش بوديم و تمام داستان سفر همين بود،
خوش بوديم.

به ر.ع

2010-11-06T20:53:00.000+03:30

هميشه، هرسال، حوالي همين ايام جنگ نامحسوس من با اتفاق طبيعي ِ تغيير فصل‌ها شروع مي‌شود. براي خودم روزي صد بار با صداي بلند تكرار مي‌كنم: اتفاق طبيعي، انگار كه اتفاقات طبيعي درد ندارند. اما چه فايده؟ سنبه‌ي اين فصل مثل هميشه پرزور تر از دست‌هاي خالي و بي رمق ما بوده. همين حالا كسي كه برايم عزيز است يك گوشه‌اي روي زمين يا تخت يا صندلي افتاده و دارد دردهايش را براي خودش ماست‌مالي مي‌كند. نتايج اش را كه در ميان مي‌گذاريم به اين نتيجه مي‌رسم كه در مجموع گه خاصي هم نخورديم و اگر تغييري احساس شده صرفن گذر زمان كمي به ضخامت پوست‌ها اضافه كرده كه اين هم نمي‌شود پيشرفت، اما ما به روي خودمان نمي آوريم و واقعن چرا هم بياوريم؟ جايش هم ديگر را دل‌داري مي‌دهيم. با كلمات بي‌فايده و اسمايلي هاي بي خاصيت. كه اهميتي هم ندارد، اهميت مفهوم پشت اين تلاش هاست، همان كه پيام ِ حواسم بهت هست را مخابره مي‌كند. كه حواسم هست كه كسي، جايي، حواسش به تو نيست. حواسم به بي تابي ها و دل‌تنگي ها و مشكلات و تنهايي ها و بارهايت هست. كه اگر غلط خاصي نمي‌توانم بكنم اما روي يك مدار با هم مي‌چرخيم و از مسير نگاهم كنار نمي‌روي. دست‌ات را وقت افتادن ول نمي‌كنم و غصه ات را مي‌خورم. تمام كلمات مناسب دنيا را هم اگر داشتم برايت باز هم حتا در حد تارعنكبوت براي بسته شدن حفره اي كه ديگري كنده و زخمي كه ديگري زده نمي آمد. اما هر چه بي‌فايده، باز هم غصه ات را مي‌خورم. غصه‌ي دوست بايد واگير داشته باشد، اگر نداشت آن رابطه‌ي معلول را بايد سپرد به جوي آب كه برود پي كار خودش و رفت از اول دنبال مفهوم دوست داشتن.

2010-11-05T17:46:00.000+03:30

لحظاتي وجود دارند که دراز کشيده اي خيره به سقف و يک چيزي مثل صاعقه وجودت را خالي ميکند.
زيرلب ميگويي: ديگه مهم نيست.
و يك چيزي توي زندگي ات تمام ميشود.

2010-11-01T02:44:00.002+03:30

آدم بردارد كدام عكس‌ات را قاب كند بزند جلوي چشم‌اش كه واقعي باشد؟ نه اين كه تويش لبخند مي‌زني آشناست، نه قيافه‌ي اخم‌ آلودت و نه آن‌جا كه خيره شدي به چيزي كه نمي‌دانم چي هست. همه‌ي اين‌ها هستي و براي من هيچ كدام اين‌ها نيستي. اگر سهم هر كس از يك آدم يك قسمت از نگاه‌اش باشد به من اصلن چيزي نمي‌رسد. احتمال قرار گرفتن من در مسير نگاه‌ات از سقف و كمد و مانيتور هم كم‌تر است. اصلن بيخود دل به اين عكس‌ها بستيم تا به حال، عكس‌ها از آدم ها هم خيانت كارترند. آدم هرچي كم‌تر يادش بيايد برايش بهتر است. برداشتيم بدبختي‌هايمان را ميخ كرده ايم به ديوار روبه‌رويمان كه چي؟ همين چهار تا قاب را هم از گل ديوار جمع مي‌كنم و جاي‌اش يك قاب خالي آويزان مي‌كنم آن وسط و هر وقت دل‌تنگ شدم مي‌روم جلوي‌اش مي‌ايستم و قيافه ات را هر جور كه دلم مي‌خواهد تصور مي‌كنم. هر جور كه نبودي و مي‌خواستم كه باشي. شايد هم اصلن آن نگاه‌ پارسال ات از پشت ميز كافه‌ي نمي‌دانم چي‌چي را كلن بچسبانم به صورت‌ات و باقي را متغيير در نظر بگيرم. اين طوري هرچه باشي به هر حال يك چيزي هستي و هر چيزي بودن از يك ره‌گذر بي‌تفاوت كم‌تر پر و بال آدم را زخمي مي‌كند.

اتفاقات عادي

2010-10-30T02:45:00.001+03:30

رفته بودم دم واحد دوازده پول شارژ این ماه را بدهم. خانوم واحد دوازده چشم‌های قشنگی دارد، این را به خودش هم گفتم. صورتش باز شد و دست از نگه داشتن در خانه در حالتی که دیوارهای ریخته معلوم نباشند برداشت و حواسش رفت به جمع کردن چادرش و دست کشیدن به صورتش، انگار بخواهد با دست نقص‌های احتمالی صورت اش را پاک کند. آن شادی زود گذر نگاهش را دیدن دست های ترک خورده و بچه های قد و نیم‌قد و شوهر معتادش که به بهانه‌ی خواندن نوشته های روی برد توی راه‌ رو کنار آدم می‌ایستد و همه چیز را نگاه می‌کند جز آن نوشته ها را بیشتر غم انگیز می‌کند تا باعث شادی.
ما در این دوره از زندگی به این‌ چیزها می‌گوییم " اتفاقات عادی". اتفاقات عادی برای ما عبارت هستند از هر چیزی به شرط تکرار به میزان زیاد. تکرار آدم را بی حس می‌کند. آن‌قدر دردهای ریز و درشت دور و برمان هستند که این چیزها اصولن چشم مان را نمی‌گیرد.
گره های کوچک آدم را گیج تر می‌کنند. نمی‌شود که بخواهی ببینی و اهمیت بدهی و از روی لیست موارد خاص را برای مشغول شدن فکر انتخاب کنی. همه‌ی دردها اهمیت دارند و سهم آدم هم به همان اندازه ای است که می‌تواند در زندگی اش ببیند و باخبر باشد. خانوم واحد دوازده، مادر، دوست، هم کلاسی، آدم های توی خبرها و شنیده ها، فامیل، آدم های توی خیابان و تاکسی و مطب و مغازه،آدم‌هاي پشت ميله هاي زندان و نزديك چوبه‌ي دار، آدم های پشت نوشته ها و کلمات ِ پشت مانيتور و توی کتاب و روزنامه همه می‌توانند گره باشند وقتی نگاه کنی و نخواهی بی تفاوت باشی.
من برای اين داستان‌‌هاي بي نتیجه گیری و بي پایان و براي زخم‌هاي ناسور خودم هر روز سكوت ِ بيشتري دارم. زخم‌ها قديم‌تر ها بلند ترم مي‌كردند، نفهميدم كي زمين‌گير و بي عصا شدم. خسته شده ام از اين خفقان. تارهاي صوتي‌ام مدفون شده‌اند زير آوار. آخر اين بي پير گلوی آدم مسیر رفت و گاهی آمد است، جای پهن شدن و چسبیدن نیست. از تفهیم این موضوع به موجوداتی که چسبیده اند بیخ گلویم و مرتبن آب دهانم را حواله‌شان مي‌دهم همان‌قدر عاجزم که از فهم تفاوت داروين و نيچه و چوبك و افلاطون و فروغ به اين استاد ادبيات مان كه از پشت ميز بلندش مزخرف پخش مي‌كند در فضاي يك كلاس سي نفره‌ي پر از مغزهاي تر و تميز و دست نخورده و آخر سر ذل مي‌زند توي تخم چشم آدم و مي‌پرسد آيا به توانايي انسان در تغيير دنيا و محتويات‌ خودش و داخل مغز انسان‌هاي داخل‌اش باور داريم يا خير.
آدم دل‌اش مي‌خواهد سرش را بيندازد پايين و خون گريه كند
آخر ما چه مي‌دانيم استاد.. ما در همان گره‌ي اول كار خودمان هم بدجور مانده ايم استاد..

2010-10-30T00:21:00.001+03:30

گوشه‌ي پارك افتاده بودم و سعي مي‌كردم تب چشم‌هايم را نبندد. هوا سرد است و لباس‌ها نمي‌گذارند راه بروم. درد نمي‌گذارد راه بروم. امروزجمعه بود. چشم‌هايم را مي‌بندم و به آفتاب فکر مي‌كنم.
از تب مي‌ترسم وقتي که مي‌آيد و به من مسلط مي‌شود. اين‌جا هيچ‌كس نبايد به من مسلط بشود. اين‌جا هيچ کس آشنا نيست. هيچ کس دوست نيست. هيچ كس منتظر شنيدن من نيست. هيچ کس محبت بي قيد ندارد. براي من. البته که براي من. اين‌جا زمين من نيست. هيچ كجا زمين من نيست.

مدیریت محافظت از خود

2010-09-04T00:55:00.002+04:30

آدم‌ها باهوش هستند و با خلاقیت بی‌پایان هر روز به روش‌های تازه ای برای آزار دادن هم‌ دیگر دست می‌یابند.
باید بپذیرایم که روزهای خوش ای که در آن می‌توانستیم احساسات ناخوشایند هم‌نوعان‌مان نسبت به خودمان را در قالب کتک و عربده و فحش ببین‌ایم، نبودن‌ها ‌شان دلائل قابل درکی داشت و در ِ زندگی ات را که به روی کسی باز می‌کردی یک راست مثانه اش را روی در و دیوار زندگی ات تخلیه نمی‌کرد گذشته است.
با یک میله‌ی زنگ زده و چند سنگ و کلوخ داخل جیب های مان نشسته ایم وسط میدان جنگ ِ کاربلد ها و راضی شده ایم به دوستانی که ترس‌ناک نیستند. زخم‌های کاری نمی‌زنند و آزارهایی می‌رسانند که ابزار پانسمان‌شان در جعبه کمک های اولیه مان باشد.
راضی شده ایم. به آن‌ها که دردهایی به ما می‌دهند که بلد ایم از خودمان در برابرشان مراقبت کنیم.

در کوچه باد می‌آید

2010-09-02T06:28:00.000+04:30

ای یار، ای یگانه ترین یار
کفش‌های جفت شده نزدیک در و نگاه‌های پرسش‌گر به ساعت و چای‌های نیم خورده با عجله و لباس‌های مرتب و نگرانی از جا نگذاشتن هیچ چیز و نگاه بی‌تفاوت سوم شخصی که در درگاه ایستاده و یک دست اش بر دستگیره‌ی در است و دست دیگرش به سمت تو، نشانه های مهمان است.
جوراب هایت را در بیاور، چرا همیشه چشم‌های مرا به آستانه‌ی در نگه می‌داری؟

Birthday Song

2010-08-29T05:09:00.000+04:30

سیم هدفون را که می‌کشم صدای موزیک قطع و وصل می‌شود، از شرح مصیبت خواننده عقب می‌افتم. به آن‌جایش رسیده بود که: آره این‌طوری هاست عزیزم و این حرف‌ها. نیمه‌ی شبی آدم پیچیده شده باشد وسط دو ملافه و سیم هدفون و یک سمت‌اش از تخت آویزان باشد و به صورت جدی و مشتاق در حال گوش دادن به این باشد که حالا یک جایی زندگی یکی کلن چطوری هاست.
دو ماه پیش توی کافه ای نشسته بودم و از پنجره‌ی کنارم ذل زده بودم به پارک روبرو و داشتم ادای آدم‌هایی را در می‌آوردم که دارند به موضوع خیلی مهمی فکر می‌کنند. یک دوست قدیمی بعد از سال‌ها سر رسیده بود و نشسته بود رو به رویم و از نقاط روشن زندگی‌ام در این سال‌هایی که نبوده می‌پرسید. سوال می‌کرد که از رویاهایم چه باقی مانده. و من دردم گرفته بود، بی‌چاره و ناتوان شده بودم. گفت ده تای‌شان را بگو، پنج تا، اصلن هر کدام‌شان که پررنگ بودند، که وقتی یادشان می‌افتی خوشحال می‌شوی، احساس افتخار می کنی. دیگر رویم نشد بگویم من کلن به چیز خاصی افتخار نمی‌کنم و چه کاری هست خوب اصلن؟
آن لحظه همین خانم که امشب دارم به وضعیت زندگی‌اش توجه می کنم داشت از بلندگو های کافه می‌خواند و من هم داشتم یخ می‌کردم از این که هیچ چیزی برای گفتن نداشتم. چی می‌گفتم؟ وقتی فلانی خندید؟ وقتی بعد از مدت ها آفتاب در آمد؟ وقتی بستنی طالبی را کشف کردم؟ همه‌ی نقاط روشن زندگی‌ام بر می‌گشت بین شادی های آدم‌هایی که دوست‌شان داشتم، به چای خوردن با آن‌ها، به بودن‌شان. نه اتفاق مهمی برایم افتاده بود و نه کارهای مهم ای کرده بودم که باعث افتخار باشد و نه بزرگ بودم. انگار همه‌ی چیزی که بلد بودم دوست داشتن دیگران بوده باشد، چیزی شبیه دم کردن چای با هل و بهارنارنج. تا من فکر کنم از داستان‌های زندگی اش گفته بود و من فقط گوش داده بودم و چای خورده بودم. همین هم بود، من بودم و زندگی و گوش‌هایم و لیوان ها و فنجان های چای.
حرف‌هایش که تمام شد دلم می‌خواست بگویم: من هیچ گه خاصی نبودم، اما سکوت کردم و لبخند زدم.
غلت می‌زنم سمت دیوار. آن‌قدر از این عمر گذشت که دیگر منتظر چیزی نباشم. آواز زندگی من هم در دهه‌ی سوم زندگی باید همچین چیزی باشد: آره این‌طوری هاست عزیزم، گه خاصی هم نمی‌شوم.

2010-08-27T01:47:00.000+04:30

ابزار زندگی کردن چای است و موسیقی و آفتاب و سیگار و باور خجسته ای که تو خالی بودن آدم‌ها را نبیند و بشود با آن زیر لب گفت:
نه بابا! این طورها هم نیست
و چای داغ را بفرستد ته دل‌اش، آن‌جایی که خبر دارد دقیقن همین طورهاست.

2010-08-26T05:22:00.006+04:30

شرح ماجراهای تازه‌ی نسل سوم و چهارم فامیل را گوش می دادم. روند آگاه سازی من از اوضاع - به عنوان یک گوشه نشین ِ فامیل گریز ِ از همه جا بی خبر - که تمام شد، باز رسیدیم به داستان های تازه‌ی سوری خانوم.
سوری خانوم شخصیت ِ واجبی در زندگی مادر است. خودخواه و بد اخلاق و بی تعادل است و با وجود زندگی غم انگیزش قابلیت این را دارد که همه را نسبت به اوضاع خودش بی تفاوت کند. شوهرش را به زیبایی ِ منشی شرکت‌ شان باخته و بعد از آن وارد مرحله‌ی تلاش برای باور این موضوع و دست و پا زدن در بازی های روانی شان که برای بالا کشیدن اموال اش راه انداخته اند شده است و در همه‌ی این‌ها تنهاست. دیگران را می رنجاند و بعد خودش گریه می کند. از دکتر نباتی تا فال گیر های جلوی امام‌ زاده‌ی شهر ما، به هر چیزی برای برگشتن این مرد چنگ انداخته و تعجب نمی کنم اگر مادر، به عنوان مخاطب تمام گریه ها و دل تنگی هایش، نمی تواند از بازگشت مرد ناامید اش کند. مجنون ِ غمگین و تنهایی است. با همه‌ی این احوال گاهی احساس می کنم معاشرت با این حجم ِ نا امیدی و تنهایی مادر را روی داشته هایش دقیق تر می کند.
داشتم قایق کاغذی درست می کردم. مادر از سوری خانوم می گفت که گریه می کرده از این که لامپ های خانه اش سوخته اند و هیچ "مرد" ای دور و برش نیست تا برایش درست شان کند.حتمن بهانه می گرفت. مرد ِ مورد نظر که می‌بود یادش به سوختگی لامپ ها هم می‌رفت یعنی؟
گفتم: این که غصه نداره، من هم کسی دور و برم نیست. خوب که چی؟
- ...مرد همسایه مزاحم اش شده بود. زنگ که زد صداش از داد زدن گرفته بود، دعواشون شده بود و همه‌ی همسایه ها ریخته بودن توی کوچه برای تماشا، کسی نبود بره کمک اش..
- من برای مزاحم های دورم عزا نمی گیرم، مگه قراره کسی باشه؟
- ...مریض هم که هست. تازه عمل کرده، خواهر و برادر داشتن‌اش هم که انگار با نداشتن‌اش هیچ فرقی نداره.
گوشه های قایق ام را چنان با دقت تا زدم که انگار سرنوشت ام به لبه های این کاغذ کاهی بسته است.
- نداشته باشه، نباشن، غصه که نداره.
تلفن‌اش زنگ می خورد. از بالای عینک نگاه عاقل اندر سفیه ای به من کرد که ترسیدم بخواهد بپرسد چرا قایق درست کردم، نه نمک دان.
- غصه داره، معلومه که غصه داره.
گوشی را برداشت و حواس اش رفت به شنیدن تازه ترین اخبار خانواده اش. برق چشم هایم را ندید. اگرنه می دانست که قایق ساختن ام از چه هوایی است.

2010-08-18T19:26:00.001+04:30

در وضعیت فعلی به سختی می شود آشپزخانه و اتاق خواب را از هم تشخیص داد.
هر گوشه ی خانه یک لیوان کثیف پیدا می کنم و رختخواب های به هم ریخته و قندان و ظرف های نشسته که روی هم تل انبار شدند و سیم های در هم پیچیده که معلوم نیست سرشان به کجا می رسد و ورق و کتاب و فندک و شکلات و زیرسیگاری و نمک دان.
و با وجود این که کف گیر و در قابلمه را روی تلویزیون پیدا کردم و دستگیره ی قابلمه را توی تخت ام و یک لنگه دمپایی لا به لای کتاب ها، چیزی شبیه زندگی در جریان وسط ِ این به هم ریختگی ها هست که خواستنی تر از گرد و خاک ِ وسائل مرتبی است که سر جای شان نشستند از بس کسی از کنارشان نگذشته.
رد دست های مان را لا به لای این وسایل نگاه می کنم، همه شان با هم صدای بودن ات را می دهند.

2010-08-08T02:05:00.002+04:30

این که این دوست، آن رفیق، مردم، می گویند وقتی که از تو حرف می زنم چهره ام باز می شود یا چشم هایم برق می زنند آدم را به فکر فرو می برد.
که حالا آن وقتی که چای دم کرده ام، نشسته ام این گوشه، سرم را به دیوار تکیه داده ام و در سکوت می شمرم
تا صدای ترمز ماشین
و می شمرم
- صدای در ِ اصلی
(سکوت ِ دیوانه وار)
و صدای چرخیدن ِ دستگیره ی در
آن لحظه، با برق ِ چشم های من چند خانه را در این دنیا می شود غرق نور کرد؟

طی الارض از نیمه ی شب تا لحظه ی طلوع در این نیم کره به همین سادگی و به همین سختی است.

از مسافران ِ قالی‌چه های تک نفره

2010-07-23T11:18:00.004+04:30

تنهایی ِ خانه مغزم را می خورد، راه افتادم توی خیابان ها. غربت ِ خیابان ها تنها ترم می کرد. نشستم روی لبه ی سنگی ِ میدان مرکز شهر و به هزار نفر فکر کردم، یکی از یکی دورتر از من. نمی دانم وقتی از تو پرسیدم مشغول جمع کردن وسائلت هستی، سختی ِ صدایم را از توی کلمه های روی آن گوشی ِ بی خاصیت می شنیدی؟ آن شبح منجمد را می دیدی که توی کوچه پس کوچه ها راه می رود و نیمه های شب به خانه می رسد تا شاید درد پاهایش فرصت ِ فکر کردن را از او بگیرند؟
زنگ هم اگر نمی زدیم و اشک های مان را هم اگر نمی شنیدیم باز هم تصویرت را می دیدم. شفاف، انگار که داخل فرودگاه، پشت شیشه ها ایستاده باشم. دردهای ما تکراری اند، ترجمه نمی خواهند.
از تلفن قطع شده صدای دلتنگی و خستگی ات همچنان صورت ام را می سوزاند. چه بین هیاهوی مسافران و چه در خیابان های شهر و چه بین همه ی کسانی که فکر می کنی هستند، به اندازه ی تاریکی و تنهایی ِ این خانه غریب ایم.
تو روی ابرها به راهت ادامه می دهی و من همچنان به ناگفته هایت از توی این گوشی تلفن گوش می کنم و زیر سیگاری پرتر می شود.

2010-07-22T06:39:00.001+04:30

امشب خاطره هایی به شکل خشم از دل و روده ام بالا می آیند. کمین کرده ام توی راهرو تا مهمان های ناخوانده ی امشب را به کاسه ی دستشویی تحویل بدهم. رمق تکان دادن لب هایم برای ناله را هم ندارم، حالا چراغ را روشن کردن و به یک لیوان آب رسیدن بماند. به زودی آفتاب به دادم می رسد. این ها مهم نیستند. سرم را توی کاسه ی سفید فرو می کنم و باز با همان سوال کمرم راست می شود:
من بین این همه غریبه چه می کنم؟!
سرور ِ بی همتای من مرا بی نقص تر از توان ام می خواست. دستگاه خطا گیر ِ حساس اش هر چیزی از من را می خواند به جز ترس هایم. من هم کوچک بودم و رنگ های این دنیا گاهی چشم ام را پر می کرد. به جرم آن که زمانی لباس آرمان گرایی به تنم کرده بودم نباید کوچک می ماندم، نباید این همه اشتباه می کردم. کنار آدم های بزرگ باید تا می توانی بالاتر و دورتر را نگاه کنی و من برای آرزوهای کوچک و حقیرم دایم خودم را سرزنش کردم، کوبیدم، اما فقط خرد تر شدم. دیگر نمی توانستم تشخیص بدهم کجای کارهایم غلط است و کجایش درست، گیج تر می شدم و ساکن تر. خودم را می کشیدم تا بلند تر بشوم اما این من نبودم که دیده می شد، کنار دستی ام بلند بود و در این مقایسه انگار بیشتر در زمین فرو می رفتم. این چرخه ی بی حاصل ِ دردناک ویرانم می کرد، دست و پا می زدم و آن سکوت ِ سرزنش بار هر چه عمیق تر می شد سقوط ِ ناگزیرم شدت می گرفت.
سال هاست که از زیر این سایه ی بزرگ تکان نخورده ام. باوری که در من کاشت انگار راه فراری نداشت. اجازه ی خطایی که از من گرفته شد باعث خطاهای وحشت ناک تری می شد و من، در نقش ِ مامور عذاب خودم سنگین ترین حکم ها را برای خودم می بریدم.
حالا فهمم شده که این عذاب فقط برای من بود. سرو بلند قامت ِ من برای کوچکی و نادانی ها و خطاهای بزرگ و کوچک ِ دیگری مدارا بلد است، رنگ ها و آرزوهای حقیر و ندانستن ها و پستی های دیگری می توانند درک شوند، دیده نشوند، توجیه شوند و حتا جذاب باشند.
حالا دیگر سرو سقوط کرده و سایه ای هم نیست، اما دیگر عصب ِ پاهایم را احساس نمی کنم و به انتظار دستی هم نیستم، من هنوز زیر آن سایه ی خیالی اجازه ی کوچک بودن ندارم. در سال روز ِ جوان شدن دیگری اعلام انجماد می کنم.
درک ِ این مطلب ناله ای برایم ندارد. اما هضم شدنی نیست، جایش در کاسه ی توالت است.

2010-07-17T14:22:00.003+04:30

می نشینم و ساعت ها یک نفس عکس نگاه می کنم. عکس خانه های کوچکی که به هیج خانه ی دیگری نچسبیده اند و درهای شان قفل نیستند. با نگاهم غلت می خورم بین تک تک لیوان ها و فنجان ها و در و دیوار های رنگی و مبل و کتاب خانه های پر از کتاب و تخت و میز و صندلی و کارد و چنگال و گلدان ها و نوری که از پنجره ها ولو شده روی وسائل خانه و دلبری می کند.
غرق می شوم لا به لای عکس ها و اسباب شان را جا به جا می کنم. در آشپزخانه هاشان هزار جور شیرینی رنگ و وارنگ می پزم و فنجان ها را پر می کنم از چای و قهوه. غلت می زنم روی تخت ها و یک نفس کتاب می خوانم. از در و دیوار و تیر و تخته و زمین و زمان صدای موسیقی می آید. موسیقی مورد علاقه ی من اما صدای باز شدن در است، با تک نوازی ِ تو.
بین این عکس ها خیال ام را ول می کنم و با تو زندگی می کنم، به جای تمام خانه هایی که با هم نداشتیم، تمام موسیقی هایی که گوش ندادیم، تمام غذاهایی که با هم نخوردیم، تمام پنجره هایی که بستیم و تمام درهایی که قفل کردیم.
غرق ِ لذت ِ عیان شدن ام که صدای افتادن درپوش آب گرم کن فرود می آید وسط خیال ام. واقعیات به شکل انبر دست و پیچ گوشتی و دست های روغنی ام ظاهر می شوند، آب گرم کن هم چنان خراب است و صدایی نیست جز چک چک قطرات آب و نوایی که از بلندگو ها می نالد:
مرا به کار جهان هرگز التفات نبود..

Numb

2010-06-27T22:40:00.002+04:30

از اتاق به آن بزرگی چسبیده ام به یکی از گوشه هایش و کوله ام را تا شعاع کوتاهی پخش کرده ام دور و برم. آفتاب ِ بعد از ظهر کم رنگ و تیره تر می شود. در نیمه باز است. از همان گوشه صدای حرف زدنش با تلفن را می شنوم. زنگ زده به خانه ی خواهرش و به برادرزاده اش می گوید که صبح چند بار با موبایل مادرش و خانه تماس گرفته و کسی جواب نداده و نگران شده و حالا که خیالش راحت شده شب تماس می گیرد.
همچنان در سکوت تکیه داده ام به در این کمد و پاهایم را سرانده ام توی بغلم که شاید جای کمتری را اشغال کنم و به شرح نگرانی ِ پدرم برای خواهرش گوش می کنم. اتفاق تازه ای نیست، تا بوده این کمدها بودند که من بهشان در سکوت و تاریکی تکیه داده ام و صداهایی از بیرون اتاق خشک ترم می کرد سر جایم و من، نه به دستهایم که می لرزیدند، به نورهایی که از پشت پنجره پیدا بودند خیره بودم. بی حرکت، بدون ردی از احساس روی چهره ام و یا حتی آرزویی در دلم. خشک می شدم به آن شیشه که نورهای فراوان ِ پشتش طرحی مبهم از زندگی های بسیار بود. زندگی های خوب که حتی اگر می خواستم تصورش کنم قوه ی تخیلی برایش نداشتم. همه ی تصویر های من از وضعیت ها و زندگی های خوب و حتی از رویاهای خودم، فراتر از یک مشت نور و پالِتی پر از همه ی رنگ ها و عطرهای دل انگیز از پشت دیوارها و صداها، صداهای جاودان. ترکیبی از هیاهوی انسان ها و موسیقی ها و صداهایی که از آن میان هم همدیگر را پیدا می کنند نبوده است. گاهی نوری، رنگی، صدایی، بویی، تصویری از جلوی چشم هایم رد می شوند و چیزهای خوبی را به یادم می آورند که خودم هم درست نمی دانم چی هستند و گیج تر از قبل به راهم می روم.
داستان تقابل بی علاقگی و بی تفاوتی پدر به ما و علاقه ی عاشقانه اش به خانواده اش داستان کهنه ی دنباله داری است روی خط های خبری خاندان ما. همه در جریان اخبار تازه هستیم و با خستگی دنبالش می کنیم. نای آن نیست که برای پدر بگویم که من می دانم که هیچوقت نگران من نمی شوی و مسلمن دلیلی هم برای زنگ زدن به من به قصد احوالپرسی نداری، چه در قعر چاه باشم و چه این یک دانه دخترت بیماری بی بازگشتی داشته باشد. زنده باد فلسفه ی زندگی تو: در تمام جهان یک کلمه بود و آن هم "من".
امروز سینا چهارده ساله شد. نمی دانم کجاست و مطمئن نیستم که اطلاع پیدا کردن از آن مایه ی درد تازه تری نباشد.
کولر را روشن می کنم و می روم دنبال مادر، سر گاز.می گویم: تولد سیناست. مادر نگاه بی نیاز از ترجمه ای به من می کند. بلند می شود می رود کولر را خاموش می کند و می رود سراغ پسرش، با هم نتایج بازی ها را پیش بینی می کنند.
اس ام اس می فرستم ، تلاشی برای رساندن این موضوع که این روز و متولد ِ به این روز برایم چقدر اهمیت دارد.
جواب می آید که: مرسی.
کولر را روشن می کنم و بر می گردم به تماشای پرده ی رقصان ِ اتاق از کنج ِ دیوار.
هیچ خبری نیست.

2010-06-23T01:10:00.000+04:30

و در میان شگفتی هایی که موفق شدم در طول این سری امتحانات بیافرینم امشب، که شب امتحان آخر باشد، مبهوت ِ شاهکار تازه ی خودم هستم. این که چرا بعد از رکورد موفقیت آمیزم در رفتن سر تمامی جلسات امتحان بدون اقدام به خریدن و دیدن رنگ نصفی از کتاب های درسی و باز نکردن لای آن بقیه امروز تصمیم گرفتم محض تنوع درس بخوانم که خودش بماند، اما ظاهرن ادای دانشجویان درس خوان را در آوردنم یک جای اساسیش می لنگید، آن هم از این قرار که همین چند دقیقه ی پیش کشف کردم که اصلن ما فردا یک امتحان دیگری داریم و حالا این که این کتابی که من از سر صبح تا حالا دستم گرفتم از کجا در آمده و چرا من فکر کردم اصلن ربطی به امتحان فردا دارد خودم هم خبر ندارم.
حالا کتاب اصلی را پید ا کردم و مشغول چانه زنی با خودم هستم که فردا افتادن از این درس را با چه کلمات ِ آرامش بخشی به خودم دل داری بدهم، به نظرم از شروع کردن سیصد و سی و هشت صفحه داستان با فونت ِ دو و تحلیل و تجزیه ی عناصرش شدنی تر باشد.

2010-05-11T21:32:00.002+04:30

ظهر ِ دوشنبه از سه در ِ مختلف خودمان را چپاندیم داخل دانشگاه تهران تا هر صحنه ای در این پنجاه تومنی بزرگ ببینیم جز کمی درد در صورت ِ این ملت که باعث جمع شدن شان کنار هم شده باشد.
خبر خاصی نبود، مجسمه ها هم همه سر جای شان بودند. بسکتبال، بولینگ، جمع کردن ته سیگار برای معاوضه با دلستر و نهار می توانست آدم ها را کنار هم جمع کند، کشته شدن آدم ها نه.
سیلی ِ کاری اما در زمین ِ دانشکده ی هنر نواخته شد. نخبگان پر درد ِ سیاسی ترین دانشگاه ِ ممکلت با سرزندگی و بی خبری و شادی هایشان آنقدر شگفت زده مان کردند که برای لحظاتی بی رمق ایستادیم به تماشا: دوستان با تمرکز مشغول ِ کشیدن ِ خرگوش و میکی موس و خورشید و ماه با گچ های رنگ و وارنگ روی زمین بودند.
این طور شد که بعد از لحظاتی سکوت که از آن خشم و خستگی می ریخت صحنه ای به این شکل اتفاق افتاد: رفتم طرف میز ِ گچ ها و بسته ی گچ را گرفتم طرف رفقا. هم را نگاهی کردیم، گچ ها را برداشتیم و حمله کردیم به زمین. البته شعارها و عکس های طناب ِ دار و آدم های بی جان و نمادهای ما به قشنگی میکی موس ِ دوستان نبود، اما یقینا تاثیرات ِ روانی چشمگیر تری روی مسئولین ِ این نمایش مفرح داشت. حداقل اش یکی شان را کشاند وسط زمین و در حالی که سر ِ یک بنده ی خدای خوشحالی که داشت تند تند از شاهکارهای ما عکس می گرفت داد می زد و تلاش می کرد با پا اثرات ِ کارهای هنری ما را پاک کند با یک آقایی تماس گرفت که خوب، فکر نمی کنم زیاد از دیدن ِ هم خوشحال می شدیم. این شد که وسط ِ آن هوس و پوس بی سر و صدا راهمان را کشیدیم و رفتیم.
البته ظاهرا کشیدن ِ پا فایده ای نداشته، نیم ساعت بعد در گذری از کنار ِ زمین شلنگ ِ آب ای مشاهده شد که روی زمین گرفته بودند و بساط ِ نقاشی و شادی هم جمع شده بود که، خوب..چه بهتر!
اوضاع که به این سمت جهش داشته باشد که چند نفر روی طناب ِ دار معلق باشند و جای رد پای کمی درد، صحنه ای دندان گیر تر از بولینگ بازی ِ ملت نبینی، صحنه ی روز ِ اعتراض ما به این جا ختم می شود که خسته تر از وقت ِ آمدن ولو شده باشیم روی جدول و بعد از یک ربع سکوت، رفیق ما در بیاید که:
- ما...به خرداد ِ پر از فاجعه عادت داریم.
- البته هوا که واقعا گرم هست، اما راستش اون حادثه بود، نه فاجعه
- حادثه مال ِ سال پیش بود، به امید خدا این نسخه ی تصحیح شده ی امساله.

...و خوب حرف حساب طبیعتا جواب ندارد.

2010-05-08T22:03:00.002+04:30

یک پاتیل بستنی خریدم.
خوردم.
بالا آوردم.
خوردم.
بالا آوردم.
بالا آوردم.
بالا آوردم.
فردا دوباره یک پاتیل بستنی می خرم.
می خورم.
تکه ای از مغز هست که اسم ها و یادها و دردها بهش چسبیدند.
اونقدر بستنی می خورم تا بالا اومدن ِ اونها رو به چشم ببینم.
سیفون رو بکشم
و
بخوابم.

2010-05-06T04:36:00.002+04:30

موهایم را کوتاه کردم. اگر می توانستم پوست تنم را هم می کندم و قیر اندود اش می کردم. پوزه بند می زدم تا از بوی تعفن خفه نشوم.
آنقدر از درد ِ استخوان هایم دندان ها را به هم فشار داده ام که منتظرم هر لحظه یک مشت دندان بیفتد کف ِ دستم. درست نمی دانم که این عصبانیت است یا ناامیدی. هر چه هست دستهایم را بلند می کند و محکم می کوبد به میز، دیوار، زمین، به سرم. داد نمی زنم، صدا از گلویم در نمی آید، فقط پرپر می زنم. احساس می کنم شعله های آتش را حتی بدون نگاه کردن به آیینه هم می توانم در چشم هایم ببینم.
دشمن ِ حقیر.
دشمن ِ حقیر که روزنه ها را با ابزارهای متعفن اش پیدا می کند و رسمیت می طلبد.
دشمن ِ حقیر دوستی های ساده را به گه می کشد، ذلیل ات می کند به دست ِ همان دست ها که مایه ی آرامش هستند..یا بودند.
بوی تعفن را که از روزنه های آرامش به سویت روانه کرد، به کجا فرار کنی؟ به کجا که فرار نکرده باشی از این نقاب ِ زیبایش که بوی لجن ِ پشت اش را استشمام کرده ای و به هر سو دویده ای از این همه تعفن؟ مگر این بو را می شود به زور به ذهن ِ آدم ها هدایت کرد وقتی که زیبایی ِ نقاب چشم ها را پر کرده باشد، اعتماد و اعتقاد ِ دوستی ها را نابود کرده باشد؟
دشمن ِ حقیر من: به تمام ِ مأمن های من هم که وارد بشوی باز هم لایق ِ دشمن ِ من بودن نیستی. همه ی آدم ها ارزانی تو، اما این جا، در سرزمین ِ ذهن من نه به دشمن بودن و نه به انسان بودن به رسمیت شناخته نخواهی شد. برای من دری در پشت سرم هست که سهم اندک ام از زندگی، دردها و خاطرات ام را بار ِ کارتون های موز می کنم و می روم.
تو بمان و نقش فرشته ی بی گناهت که الحق سزاوار آن هستی، چرا که نقاب ِ زیبایی داری و اصول ِ زندگی در این لجن زار بین این انسان ها را بلدی و زندگی تماما حق توست.
روزی خواهد بود که نقطه ای از این زمین را پیدا کنم که بوی تعفن و حقارت ات به مشام نرسد و آن روز کارتون های موز را باز خواهم کرد و به دوستانی فکر خواهم کرد که از اعتماد و رفاقت چیزهای بیشتری بدانند.

2010-05-05T17:42:00.001+04:30

و اما حماقت یعنی آن که از چاقویی که روزی خوب می بریده و کند شده است با دقت مراقبت کنی جهت ِ رنج کشیدن از یاد آوری ِ روزی که خوب می بریده.
چرا باید از خش خش ِ برگ ها در پاییز لذت برد؟ جای برگ روی درخت است.
برگی که خش خش صدا بدهد مرده.
عزاداری کنیم و بگذریم.

زوزه

2010-05-04T22:46:00.000+04:30

اعضای محترم ِ شورای مرکزی ِ زوزه:
خانم ها و آقایان: آراز، الفی ، اميد ميلانی، برتراند، بلو، بوزک، پاگنده، تزاد، سپهر، فالش نت، کارلی، کدوقلقلی، متين، نوجوان (هرالد بلوتوث)، ويران و غیره
اگرهنوز زوزه کشیدن را فراموش نکرده اید
از هر گوشه ای که کنج عزلت اختیار کرده اید بیرون آمده
و رخ بنمایید لطفا!
دق آمدیم از غربت ِ این جنگل ِ بی صاحب.

2010-05-04T18:16:00.002+04:30

There's something wrong with me chemically
Something wrong with me inherently
The wrong mix
In the wrong genes
I reached the wrong ends
By the wrong means
It was the wrong plan
In the wrong hands
The wrong theory for the wrong man
The wrong eyes
On the wrong prize
The wrong questions with the wrong replies

Wrong
Wrong

Wrong

Wrong

2010-05-01T03:52:00.005+04:30

می شود گاهی قدم را آهسته تر برداشت، پشت شیشه ی رستورانی، کافه ای، سر را چسباند به شیشه و ذل زد به صحنه ی پاک کردن ِ میز ِ دخترهایی که بوی عطرشان از شیشه هم رد می شود، به دست ِ کارگری احتمالا به سن و سال پدرهاشان.
می شود خیره شد به صورت ِ بی حالت و خسته ی مرد، نگاه را حرکت داد تا روی دستهایش که انگار بی تابانه می خواهند زودتر هر چه لک روی میز است از بین ببرند و صاحبشان را از بودن در آن ترکیب ِ نامربوط خلاص کنند و آرام روی چسب ِ روی بینی ِ دختر متوقف شد.
می شود.

بابک خرمدین

2010-04-28T22:52:00.001+04:30

...بابک خرمدین ساخته شده، پرداخته شد، قوام یافته و حالا دیگر زندانی گمنام شده بند ۲ الف زندان اوین، چند ماهی است که دوره‌یی را طی می‌کند که هر وبلاگ‌نویس مستعارنویسی با دوران طلایی اسبتداد امروزی به انتظارش نشسته است و یا از آن بیم و هراسی دارد…

...حالا ۱۴۳ روز از بازداشت بلاگری می‌گذرد که نام مستعارش بیش‌تر از اسم مستعار آشنا و خاطره‌انگیز است، اما این اسم آشنا از زندانی «گم‌نام» بودن به دورش نکرده است. زندانی بودن‌اش مثل زنده‌گی وبلاگی‌اش مستعار شده است. مثل بازجوهایی که نماینده‌ی دولتی هستند که به صورت مستعار، دولت مردم ایران است. حالا بابک خرمدین است و این بازجوهای مستعار که به واقعیت شکنجه می‌کنند و به واقعیت اعتراف می‌خواهند از حسین رونقی ملکی…

And Khordad is coming

2010-04-23T05:07:00.005+04:30

به دلیل ِ خریت ِ بلاگر حذف شد

حکمت ِ سوراخ

2010-04-21T05:28:00.002+04:30

جناب خداوند ِ عالم این لاک را فقط به لاک پشت نبود که می بایست عطا می فرمود، مخلوقاتی بودند به مراتب سزاوارتر، پس از سال ها تمرین ِ مچالگی

2010-04-17T02:17:00.006+04:30

آقای مزاحم تلفنی :
سه ماه از زمانی که کشف کردی دستگیره ی در این خانه را جز من کسی نمی چرخاند و سر و کله ات پیدا شده می گذرد. ظاهرا تو از من خاطرت به این تنهایی ِ مدام جمع تر بود که دل آسوده تا پشت در می آیی و یادداشت از زیر در می اندازی تا وقتی پایم را داخل خانه می گذارم سهمم از نگرانی را گرفته باشم.
این اصرار ِ مدام برای شنیده شدن ِ زنگ تلفنت.. نمی دانم کدام مان اسیر آن یکی هستیم. تو چه خبر داری این زنگ ها چه بر سر من می آورند؟ یاد زندانبان جان سخت و یاد صداهای بهتر از بوی بهار. وقت ِ زنگ زدنت از کنار این پنجره رد شو. شاید نسیمی وزید و پرده کنار رفت و کسی را دیدی که با صدای زنگ از جایش پریده و در امتداد نور کم رنگی نشسته و با یادی رفته است و تو هم چنان زنگ می زنی، زنگ می زنی، زنگ می زنی.
حالا دیگر رفیق شده ایم. تو سکوت ِ خانه ام را بشکن و من سیم تلفن را نمی کشم تا شنیده شوی، اما رفیق! رحمی به من بکن و نیمه شب ها صدای آن لامصب را در نیاور.برای دل های با یاد رفته ی گوشه نشین، این صدا معنای دیگری دارد.
شب هایم را به من ببخش. به من و دخترک ام که روی درخت پرتغال نشسته و برای دلم فلوت می زند. در دنیای کوچکی که صدای هیچ زنگی از جا تکان مان نمی دهد.

2010-04-14T22:01:00.002+04:30

حاضرم کفشدوزک ِ نقره ای ام را بدهم به این پسرکی که یک ساعت و نیم است جلوی خانه مان روی جدول راه می رود و با تلفن اش حرف می زند و دنیا آنقدر به یک ورش نیست که مطمئنم نه ناسزاهای سه راننده ی اول را شنیده و نه حواسش هست که دوبار نزدیک بود شل و پل شود، به عوض جای او باشم.
کفشدوزک ها باز هم بر می گردند پیش آدم، اما آدم ها بخیل اند. شور ِ زندگی ات را می برند و هر قدم که می روند با دستمال رد ِ پای شان را پاک می کنند، انگار که دنبال آن هاست که می دوی نه برق ِ چشم های خودت.
این پسرک سنگینی این همه حسرت را احساس نمی کند روی سرش؟!

2010-04-11T21:44:00.004+04:30

بعضی از این غروب ها
بعضی از این شب ها
به صدای این خیار فروش ِ دوره گرد هم راضی ام.
اما انگار خیار فروش هم می داند که چه وقت هایی هیچ کس نباید باشد

2010-04-09T20:16:00.018+04:30

ای محمود ِ احمدی نژاد:
سر آن میکروفن را کج کن سمت ِ خودمان. دست بالا می گیرم، داوطلب ِ شنیدن باقی لیچارهایت. ول کن این مردم دنیا و حکومت هایشان را که هر چه فرهنگ صادر کردی بس است به خدا.
چه برای امثال تو ذبح کنیم که باقی مانده باشد؟ پیچ ِ آن جعبه ی بی خاصیت را که بپیچانی و مثل تویی روی صفحه ظاهر شود در این حالات عجیب و غریب، دیگر نه داد و قال می کنیم و نه تفسیر و نه تمسخر و نه تعجب. نهایتا کسی بلند شود و بگوید: سیکتیر بابا، و آن لامصب را خاموش کند. بی عار شدیم از بس بی حیایی تمامی ندارد. تمام غیرت مان را هم که روی هم بگذاریم چند تا خرابی را درز بگیریم که داشته هایمان از دست نرود؟ اگر شلیک مستقیم گلوله در خیابان عار ِمان را برنگرداند چه چیز دیگری قرار است برش گرداند؟
تو فریاد هایت را سر من بزن، آن پاتیل ِ گه، خاطر جمع باش که بدون تو هم هم می خورد.

2010-04-07T21:02:00.003+04:30

نسیمی از صورتم گذشت، عطر تن ات را جا گذاشت و رفتی.
فروردین تمام شد.

2010-04-06T23:41:00.002+04:30

به غزل جانم:

راستش گمانم این نیست که بعد از پرسیدن این سوال منتظر جوابی بوده باشی، رفتن تصمیمی است که انگیزه های خیلی شخصی باعثش می شود، اما چیزی که می شود به جای جواب لابه لای صحبت دیگران احتمالا دریافت کرد قوت قلب، شهامت بیشتر است شاید برای زدن به قلب این داستان که برای ما آنقدر هم آشنا نیست.
فقط خواستم بگویم بیست و هفت سالگی در دوره ای از زمان قرار می گیرد که احتمالا جزو بارهای آخری می شود که به سادگی خودت را در سراشیبی پرت می کنی و بدون صد هزار چرتکه و دفتر و منشی و وکیل تصمیم مهمی می گیری و از پرداختن بهایش ترس نداری.
حتی تو رفیق جان، که یک شیرازی بر حق هستی!

2010-04-03T18:20:00.002+04:30

اصولا این واقعیت که فرزندان خلف این جامعه در روز چهارده فروردین سر پیچاندن کلهم کلاس های دانشگاه با هم اجماع کنند یعنی اینکه دنیا آنقدرها هم جای بدی برای زندگی نیست.

The Returning Of A Hero

2010-04-02T23:51:00.003+04:30

گرامیداشت بازگشت شکوهمندانه ی استاد " موشیرو می شونه" با طعم فلسفه ی بی نقص زندگی کپل به پهنای حافظه

2010-04-01T16:39:00.003+04:30

۱۲ فروردین

تکیلا و فرهاد دریا به کار این نمی آمد که از خاطر ببرم امروز را برایم به روزهایی که باید فراموش کنم اضافه کرده اند، غم ِ حرف های تلخ ات را قورت دادم و یادم رفت به برادری که هیچ وقت به رویم نیاورد آن روز تولدش را که یک روز دیرتر با یک پاکت نان خامه ای له شده و یک ژاکت که مطمئنم دوستش نداشت و به خاطر من فردایش آن را پوشید به خانه اش رسیدم.
سبزه نمی خواهم که نیامده را برساند، کجا را به کجا گره باید زد که جاهای خالی پر شوند؟

2010-03-31T01:24:00.004+04:30

تمام ِ آفتاب و باران ِ اين تعطيلات گوشه ي اين شوفا‍‍‍ژ به اين پشتي كوچك تكيه داده بودم و پاهايم را داخل شكمم جمع كرده بودم و يك طرف كتاب ها و ورق هاي كاهي و مشتي خودكار و روان نويس بود و طرف ديگرم ليوان هاي قطار شده پشت سر هم و مشتي سيم و بطري آب و كوله ي هميشه آماده. به هيچ سفري نرفتم. چسبيدم به اين فلز و پيچ را هي پيچاندم. گرم مي شد، سرد مي شد. نشستم و دلم را هزار پاره كردم و هر پاره را همراه كسي به سفر فرستادم. هوا هم براي دلم هي آفتابي شد،ابري شد،باراني شد و خيال هر لحظه يك جاي اين سرزمين رفت.
خسته ام. روزهاي سفر به سر رسيده و پاره هاي دلم به خانه بر مي گردند. آخرين نفر منم كه بايد كم كم كوله و خيال و دل را جمع كنم و به خانه بر گردم.

2010-03-29T12:29:00.003+04:30

این روزگار، که مثل اژدهای هشت سر نمی دانی کدام طرفش را بگیری تا آتش وامانده را مهار کنی یا زشتی هایش را بزک کنی که قابل تحمل تر شود لااقل، همیشه هم عین ِ هشت سرش را یک دفعه جلوی رویت نمایش نمی داد. من خودم یادم هست روزهایی را که سینا روی پایم می خوابید و شرطی ِ لالایی ام شده بود، روزهایی که می توانستم با قطع کردن صدایم چشمان خاکستری ِ کوچکش را باز کنم که: عمه! لالایی. می توانستم دردهایش را بفهمم، اشکهایش را پاک کنم و بدانم چرا، از آنجا که بچه بود و خوشبختانه چیزی از " آبروداری" نمی دانست.
هفته ی پیش که بعد از مدت ها دیدمش آنقدر محو این واقعیت شدم که حالا حقیقت ِ این پانزده سال هم قد ِ من شده و برای در آغوش کشیدنش دیگر حتی لازم نیست خم شوم که اول ندیدم اشک های روی صورتش را، داشت از روی ادب به رویم می خندید و می بوسیدم.
روزی بود که همین پسرک در یک گهواره جا می شد و بر حسب اتفاق در خانه جا گذاشته بودنش. دویدم سمت آن خانه و نرسیده به خانه صدای گریه اش بود که کوچه را پر کرده بود. یادم هست نفس نفس زدن ها و هق هق زدن هایش را وقتی که از گهواره گرفتمش، یادم هست که نشستم و زور زدم به نوزاد معنی ِ اطمینان و امنیت را بفهمانم، که من آمدم و اینجا هستم، که می فهممش. که من هم که 5 ساله بودم جایم گذاشتند روی پله های مهد کودک و غروب شد و با خودم فکر می کردم که دیگر نمی خواهندم و به این فکر که رسیده بودم اشکم ریخته بود. نمی دانم آن روز سینا این چیزها را فهمیده بود یا نه، اما ساکت شده بود و اجازه داده بود به مادرش برسانمش.
صورتش خیس بود و آنقدر بزرگ رفتار می کرد که خجالتم می داد بپرسم چرا صورت شیرینش این روزها که باید پر شادی باشد خیس ِ اشک است و از آن بدتر، کی فکر کرده که بچه ای به این سن آنقدر باید آبروداری بداند که وقتی بغض دارد نپرد بغل عمه اش و هق هق نزند و در عوض برود در آشپزخانه که: عمه تشنه تون نیست؟ چای میل دارید؟ عمه چقدر پیشمون می مونید؟
عمه میل دارد سرش را بکوبد به دیوار جان ِ دلم، عمه ای که اشک به صورت معصومت ببیند تشنه به نوشیدن سرچشمه ی آن اشک هاست، تشنه ی نابودی ِ هر آنچه از غم که روزگار ِ هشت سر ِ بی پدر در تقدیر بچه ها گذاشته است.

2010-03-24T14:09:00.003+04:30

آنقدرها در سال جدید فهمیدم که بدانم داشته هایم به لعنت خدا هم نمی ارزد.
خانه ی کوچکی دارم که همه هربار بابت نرفتنم به آنجا از من تشکر می کنند. کسی همیشه، به هر حال، هست که دوستش داشته باشم و جماعتی به خاطر این که توانسته ام فراموشش کنم آفرین می گویند. منصرف شدن از رفتن به هر جایی هم که ظاهر برای همه خوشایند است. تصمیم به اتمام ارتباط با بعضی آدمها هم که انگار نباید هیچوقت به نبخشیدن ختم شود. خاطره هایم را که دور بیندازم کار "عاقلانه" ای کرده ام. کم شدن خواب و خوردن، حتی از کم شدن وزن و چربی و گوشت تن آدم هم خوشحال می شوند این جماعت! با این تفاسیر سر اصل زندگی که می روم فغان همه در می آید.
اعتراض می کنند برای حفظ زندگی اي که نداشته هایش شادشان می کند.
این جماعت، کسانی که سال به سال باید بینشان آرزوی تازه ای کرد.

This is why i miss you

2010-03-24T02:52:00.001+04:30

نشانی از
نگاه تو
به جان بیکران ابر

و ابلهی که گاهی خودم باشم

2010-03-22T19:14:00.003+04:30

گاهی اوقات، خود ِ گردن شکسته ی انسان، با رضای خاطر به دیگران تعارف می زند که:
لطفا، خواهش می کنم، بی زحمت،
برین به زندگی ِ من!

2010-03-17T14:04:00.001+03:30

2010-03-17T13:23:00.001+03:30

فراخ شده این اندرونی ِ دلم،

غم را می بلعد و جایش لبخند های سه تا هزار تومانی تحویل می دهد.
تا کی این رسوبات ِ ته نشین شده شورش کنند..

2010-03-15T01:20:00.003+03:30

من یک آفَتَم،
آفت ِ دوستی مترسک ها و کلاغ ها
آفت چهره ی بزک کرده و بی نقص رسم زندگی آدم ها
آفت معادلات زندگی هاشان
آفت تصاویر معصومانه ی زنان، وقت ِ زنانگی
آفت تصویر لیلی
من یک آفت بی قبیله ام.

2010-03-13T20:15:00.001+03:30

به سادگی ِ شنیدن یک خبر
هر چند خانه که تاس ها به سمت من چرخیده باشند و بالا رفته باشم،
به نیش ِ مار می خورم و ضرب می شود در هزار نیش تازه و پرت می شوم به عقب.
خبری به من نده دوست من!
رحم کن

2010-03-10T07:37:00.002+03:30

بتاب آفتاب، یخ زدیم.
بتاب که برف و باران اگر نبود اما خودمان بلد شدیم زندگی را برای هم آن طورزمستان کنیم که ابرهای گرفته پدیدار شوند مدام در هوای باریدن.
تو که برگشته باشی دیگر چه چیزهایی قرار است با زندگی ما آشتی کند؟

2010-03-08T23:04:00.002+03:30

به سلامت ِ آن که نمی نوشد

در خانه بهار بود و چای و تا بخواهی دل.
آن تصویر را که شب های زمستان را بیدار به نقاشی کردن اش مانده بودم را از هزارتوی انبار درآوردم و به خورشید ِ امروز نشان اش دادم، شب به نیمه که برسد از این تصویر جز خرده های ریز ریز شده ی مقوا اثری نخواهد ماند، که آن چه در جای خودش نباشد بهتر که نباشد. جای آن و جای هر تکه ای از زندگی که خالیست گندم خیس کردم و سبزه سبز کردم.
جام نیست،یک استکان کمر باریک است پر از چای و بهار در دست من که گوشه ی تاریکی آشپزخانه نشسته ام و ذره ذره با نگاه در آن غرق می شوم.
در خانه بوی بهار نارنج است و چای و خرده های دل.
عبای کهنه را روی دوشم می اندازم و به کوچه می روم و روی سکوی کنار خرابه ها به انتظار می نشینم،
که به آخرین خیال که از راه رسید بسپارم
این دل ِ دیوانه ی بی تاب ِ وامانده را

2010-03-08T19:31:00.006+03:30

بیانیه ی کانون نویسندگان ایران به مناسبت ۸ مارس :از نان و گل‌سرخ تا سپیده و رهایی

می گويند، چه کسی اين کسره اضافه اختصاصی را به دنبال واژه "روز" نهاده است تا آن را برای هميشه از آن "زن" کند؟

کلاژ آرزوهای 8 مارس

بیش از پانصد امضا و حمایت بین المللی از بیانیه فعالان زنان خاورمیانه

دستبندهای بنفش

2010-03-04T23:35:00.007+03:30

چنین گفت زرتشت

راضی تر بودم اگر بعضی از این جماعت همچنان حرف هایشان را برای مخاطب ِ زن گلچین می کردند و آنقدر همه بی خبر با هم صمیمی نشده بودند که هر چیزی را برای هر کس جذاب بدانند تا من مجبور نباشم عین ِ صد و سی و پنج کیلومتر راه را دقیقا از سیستم تراکتور نیوهلند ِ دویست و پانزده اسب ِ چهار خیش ِ هپکو و تفاوت های اساسی اش با فرگوسون ایران مطلع شوم و سر را فروتر ببرم در کتاب، بلکه از جمله ای که چشم در آن گیر کرده به بعدی برسم:
..از میان این مردم می گذرم و چشمان ام را باز می گذارم. اینان بر من نمی بخشایند این را که من به فضیلت هاشان رشک نمی برم..
- الان که این کارت ِ هپکو رو روی میز هر شرکتی بذارم وام های میلیونی برام رو می کنن،اینه که اینقدر این اسم مهمه. تراکتور که هیچ،شما برو کمباین، لودر،هر چی دلت خواست رو نگاه کن،رو بیشترشون اسم هپکو خورده.همچین چیزیه خانوم. من این افتخارو داشتم که پونزده روز انگلیس، هشت روز عراق، ده روزم این خیابون سمیه، ساختمون هپکو بودم تا بالاخره این کارت رو گرفتم. جسارت نباشه البته..این کارم واسه ی پر کردن وقتمه، واِلا که من وقت سر خاروندن ندارم..
..اینجا مردانگی کم است.از این رو زنان شان خود را مرد وار می آرایند. زیرا تنها آن کس زنانگی را در زن آزاد می کند که چندان که باید از مردی بهره ور باشد..
- حالا سیستم اش مثل سیستم ایمنی سمند میمونه،ترمزش از چند کیلومتری قفل می کنه، ماشین بهتر از این که نداریم توی جاده،داریم؟ نداریم. هر ماشینی رو برداری ببری طرف منجیل باد می بردش جز این. اصلا این زانتیا بیخودی اسم در کرده، من عرض می کنم، شما اگه لاستیک تون تو راه پنچر شه زانتیا با سه تا چرخ تا شصت کیلومتر راه میره،همین. حالا من همین کارت هپکو رو هر جا در بیارم شصت تا زانتیا دم در برام پارک می شه، حساب کنین هپکو چه اعتباری داره..البته همینطور آسون که به هر کس این مدرک رو نمی دن..
..لبخند خودپسندانه شان با من چنین می گوید:«ما کرسی ِ خود را در میانه می نهیم، چندان دور از جنگ آوران ِ جان سپار که از خوکان ِخرسند.»..
- آبجی، دود سیگار اذیتتون نمی کنه؟
- خیر!
..اما این میانمایگی ست،هر چند حد میانه اش بنامند.

2010-03-01T17:38:00.003+03:30

آدم های " آنها" که حمله ور شدند تا مردم ِ ما را بزنند - بیست و دوم بهمن را عرض می کنم - ضربت باتوم ها ما و دوستان را چند شقه کرد و از هم جدا شدیم و بعدتر ها که همگی خیال جمع شدیم کسی از کتک بی نصیب نمانده به لطف خدا، هرکدام به جایی پیدا شدیم.
آن زمان ِ هجمه ی دشمن، این نازنین رفیق ِ من، رها، با آن رفیق ِِ دیگر تلاشی من باب صحبت از سر انسانیت با این مضمون کردند که: "نزنید! ما هم مثل شما مردم هستیم" که گویا بی خبر بودند که "مردم" دارند آن پشت مرگ بر منافق گویان رد می شوند و لایحه ی انسان بودن ما اصولا به مجلس راه هم پیدا نکرده است. این شد که رفیق ِ بلند تر به زبان مشترک رو آورد و سنگ را برداشت و، دست مریزاد به نشانه گیری اش، یکی از اهل بهشت را نشانه گرفت و گویا به هدف هم خورد. آن وقت بود که حضرات متوجه شدند بله،ما هم مردم هستیم و سنگ ها را پس فرستادند، نشانه اش هم کبودی روی پای آن رها جانم.
این است که همچنان مصرم به این فکر که آدمها غرق دیدن دوردست ها شدند و انگار باید گاهی دامنشان را گرفت و کشید و فریاد زد: آن دور تر ها هیچ خبری نیست، خبر این جاست،جلوی پایت را نگاه کن که از ندیده شدنت دارم زیر دست و پایت له می شوم.
روزگار ِ آدم های فراری است، مرد می خواهد که دمی بنشیند و دور و برش را، زیر پایش را،جلوی چشمش را و بالای سرش را نگاه کند. که کفشهایش جفت نباشد دم دستش آماده ی فرار، که جرات ایستادن و دیدن از نزدیک را داشته باشد.چیزهای ملموس و کوچک و دست یافتنی، دردهای واقعی، آنها که واقعا باید بلند شد و کاری برایشان کرد، که افق هر چه دور تر و درد هر چه بزرگ تر و مشکل هر چه حل نشدنی تر و چشم انداز هر چه وسیع تر و آرمان هر چه والاتر، کلمات زیباتر و کار آسانتر و صحبت ها کلی تر و کار ها نشستنی تر و چشم ها نیم بسته تر و شعار ها مهیج تر و همه چیز رویایی تر، که اما به کائنات، بطن زندگی آن نیست.
زندگی بود آن سنگی که روزبهان پرت کرد، سنگ خوردند و درد کشیدند، اما شنیده شدند و دیده شدند و زیر دست و پای آن هیاهوی پوچ در سکوت له نشدند.

2010-02-26T14:53:00.004+03:30

مادر رفت و با خودش نه فقط برکت حضورش، که هر چه از گرد و غبار این خانه بود را هم برد.
وقتی که می رود انگار تازه نافم را از او بریده باشند، با بی پناهی غریبی دور خانه می گردم و دنبال دعایی می گردم که مطمئنم هر بار قبل رفتن جایی پنهان می کند.چشمانم پر می شد ازمرور آخرین گفتگویمان،مرور خاطراتی از آن پسر لعنتی اش که از هر طرف بروی همچنان عزیز است.
دعا را پشت قاب عکس پیدا کردم. می دانست که این چهارچوب چقدر برایم عزیز است، قاب و دعا را بغل کردم و نشستم.
دیگر از دل من چه می دانستی مادر؟
به یاد دیشب افتادم که داشت برایم از خاطره ی دختری که زمان جوانی اش همراه او سر زمین های پنبه کار می کرده و پدرش در ازای پنجاه تومان او را به ارباب، صاحب زمین فروخته می گفت.
پرسیدم: مرا چند می فروختی مادر؟
نگاه پر از سرزنش اش بعد از کمی پر از غم شد. گفت: به هیچ، اما شاید هم اگر پیش کس دیگری بودید من شرمنده ی شما نبودم.
اینجا آن قسمت بود که به خودم گفتم تو عرعر میکردی بهتر بود تا اینکه حرف بزنی، خواستم درستش کنم، گفتم: شرمندگی که اساسا هر دو بهتر می دانیم سهم کدام ماست، شما قیمت را تعیین کن!
- 9 تومن!
-9 تومن؟همش 9 تومن؟ چرا؟
به سادگی جواب داد: قیمت زایمان همین بود.
چیزی در دلم از این سادگی معصومانه ات به هم پیچید مادر،
چه می کنی با دل من که برایت 9 تومان هم نبودم و تو همیشه برایم پر بودی از چکهای سفید امضا..

2010-02-25T09:45:00.005+03:30

این روزها
کسی، ازجایی، مدام، هر روز راس ساعت 6 صدایم می زند،
نه آنکه فقط از پریدن با چشمان باز از ندایی، به گواه صدای دویدنی از درون می فهمم، از آن رو که دل گوش شنواتری دارد، که ساعتها زودتر ازچشم بیدار است.

2010-02-24T06:37:00.005+03:30

نفرت که ناموس نیست..
چای بهار نارنج را به مادر دادم، پرسید: چیزی گفتی؟ گفتم: نه، اون نقاشی رو قاب کردم، قشنگ شده؟
نه به قاب نگاه کرد و نه به من، گفت: قابش قشنگه، نقاشی اش به دلم نمیشینه.
قاب رو به دامن عبای کهنه ام پاک کردم و گفتم: این تصور یک آدم از منه، اگر زشت هم باشه ایراد از نقاشی نیست، سوژه مشکل داره، بذارش به پای حد توانایی من در تصویر سازی در ذهن نقاش.
-چرا قابش کردی؟
من از درد فرار نمی کنم مادر.
عبای کهنه را دوباره به قاب می کشم.. نفرت که ناموس نیست، چه اصراری به این محافظت مدام؟

2010-02-23T04:21:00.002+03:30

اینجاش رو اشتباه کردی جناب رت باتلر،من آنت نیستم، اسکارلت هم که باشم از ته داستان شروع می شم. درست از همون نقطه ای که پای پله ها حقیقت تنهاییش رو قورت می ده و بزرگ میشه..

2010-02-23T02:51:00.001+03:30

2010-02-09T01:01:00.005+03:30

صبور:
انسانی که بعد از چند بار ویندوز عوض کردن کیبردش از کار بیفتد و کله ی سحر از یک خراب شده ای کیبرد گیر بیاورد و بعد از آن موس کار نکند و سرعت دستگاه مذکور کماکان به دلایل ناشناخته ای رو به زوال باشد، به روی مبارک نیاورده در ادامه چشم به صفحه بدوزد تا شاید بعد از مدتها صدای بوق اشغال تبدیل به صدای کانکت شدن بشود،که سرانجام میشود،تا بالا آمدن یک صفحه 23 رج از بافتنی اش را تمام میکند و تمام این جان کندن ها برای اینکه صفحه ی خبرها باز شود و بیشتر از کشتن و دستگیری و ناپدید شدن و شکنجه و درد با خبر شود و همه ی اینها کمک کنند که بدترین دلشوره ها و حدسها و کابوسهایش هر روز از هر روز پررنگ تر ونزدیک تر شوند و پاک کن را به جای قند در دهانش بگذارد و چای را یکسره سر بکشد.

2010-02-08T18:16:00.002+03:30

خدایا!
تو،به هر حال، یک روز بودنت را، وجود داشتنت را، سراپا گوش شدن و جواب پس دادنت را، سوختن و دوباره زنده شدن و دوباره سوختن های مکررت را، بنده پدیده ی ناشناخته ی مزخرفی به نام تقدیر شدنت را، زندگی کردن و چنگ انداختن به هر موجود خیالی معلق در فضایی برای تولید انگیزه در جهت رنگ آمیزی کابوس های زندگی ات را، نداشتن جواب برای پرسش های بی پایان و انفجار مغزت را، آشنایی با دوستانی چون تنهایی،درد،کابوس،دلتنگی،بیچارگی،ناتوانی و سایر دوستان عزیز را، تحمل مکرر پتکی با مضمون اجبار به دیدن نیمه ی پر لیوان در عین بودن موارد ذکر شده را، مژده ی دوستان آسمانی به سوختن بیشتر در یک دنیای دیگر را، راه رفتن مدام در یک چرخه ی باطل را به من بدهکاری
پس لطفا زودتر!

2010-02-08T06:08:00.002+03:30

اندر حکایت حیرانی های ما
این بدن بی خاصیت ما
نه به تلاش برای مرگ جواب می دهد
نه به تلاش برای زندگی!
و ما مانده ایم این وسط گیج و ویج که حالا مثلا شق سومش چه میتواند باشد یعنی؟
والا!

2010-02-04T07:46:00.002+03:30

...و اندر فواید آنتی بیوتیک ها یکی آنکه بالاجبار گاهی چشم انسان به طلوع خورشید هم روشن می شود.
بعله!

2010-02-02T02:05:00.004+03:30

توی خواب و بیداری بوی چوب نم کشیده توی سرم پیچید و رفتم به یک ظهر تابستان،زیر نور آفتاب اتاق پشتی سلطان جون، به خیال این که شاید اگر چشمهام رو باز کنم هوفر را کنارم ببینم که دراز کشیده و او هم یک لحظه چشمهاشو باز کنه و لبخندی حواله ام کنه و بی اون که دست هم رو ول کنیم مست نور آفتاب اون خواب شیرین رو ادامه بدیم که یادم آمد خواهری من هفته ی پیش مادر شده و این روزها وقت چندانی برای خواب و لبخند ندارد و من هم مدتهاست که پا توی اون اتاق نگذاشتم...غلط زدم، صدای موج بود و تصویر شبی کنار شن ها.
سرش را چسبانده بود به سر من و داشت شب به خیر را میخواند: ...خواب های صورتی، به رنگ دنیای قشنگ یک دختر نانازی...به گمانم فقط با هوفر و همان جا می شد آن طور خواندش..بوی نم دریا جملات را رنگ میکند انگار.
تکه های پازل سفرهایم چیزی کم دارند، تارا را جا انداختم. باید خواهری و رادوینش را ببینم و به تارا و بی خبری آنجا بروم. سالهاست که از درخت و بلوک بالا نرفتم و طاقت من بدون ترکیب بوی شالیزار و صدای نی حتما چیزی کم دارد. به رحم مادر می روم.

2010-01-03T09:12:00.004+03:30

قبل از آنکه گم شوم اینجا را پر می کنم. من نه می مانم و نه میمیرم.

آرام آرام بلند می شوم و راهم را از بین هزار تکه ای که سر جایشان نیستند پیدا می کنم. آشپزخانه ی سوخته را بیرون ریختم و سابیدم،سابیدم، سابیدم. مگر مهم بود که جانی در تنم نمانده بود و دستم توان تکانی هم نداشت؟ زمانی اشک رازی بود، لبخند رازی بود و اشک شبی لبخند عشقی بود، اما من اشکی نداشتم، درد به آنجا رسیده بود که فقط میشد سکوت کرد و سابید.
تمیز شد، همه جا تمیز شد، ذره ای از کثافتی نماند، فقط من ماندم و حیرانی ام،ترسهایم و دنیایی از حرف هایی که برای قشنگ تر شدن پروسه ی علیل شدن مغز به طرز حیرت آوری در سرم راه که نه، چنان می دویدند که انگار شیطان دنبالشان کرده باشد.
ساعتها سابیدم، شستم خرابیها را تعمیر می کردم که دستم جواب نداد، به این دلیل دل انگیز که کسی با زور بیشتری به کمک من نخواهد آمد لحظه ای ایستادم، برای دستم،شانه هایم،قلبم و هر جای بدنم که هوار میزدند "نمی توانیم" توضیح دادم که متاسفانه باید بتوانیم.
به این شهود رسیدم که تحمل وایتکس روی زخم راحتتراست از گفتن اخ!
به پشت سرم نگاه نکردم تا به زبانم بیاید: آی عشق! چهره ی سرخت پیدا نیست. نگاه نکردم. به جای مچاله کردن بیشتر از این دلم زیر لب برای دردهایم زمزمه کردم:
چون شبان بی ستاره قلب من تنهاست
تا ندانند از چه می سوزم من،از نحوت زبان ام در دهان بسته است
راه من پیداست
پای من خسته است
زخم پر دردی به جا مانده ست از شمشیر او،و دردی جان گزای از خشم
اشک میجوشاندش در چشم خونین داستان درد
چشم خونین، اشک می خشکاندش در چشم.
در شب صبح خود تنهاست
از درون بر خود خمیده، در بیابانی که بر سوی آن خوفی نهاده دام
دردناک و خشم ناک از رنج زخم و نخوت خود می زند فریاد:
در تمام شب چراغی نیست
در تمام دشت
نیست یک فریاد...

یک کلمه اش کافی بود، کافی برای حتی دوست داشتن زمستان.چطور باور کنم زندگی در من نیست و عشقی به انسانها نیست وقتی که از اعماق جهنم هم که در آمدم ان دست ها را پس نزدم؟ وقتی به گرمای آن عمارت سوخته برگشتم، به انتظار،به داشتن رویا و تولد دلشوره های بی امان، آهسته راه افتادم اما این چشمهای کور شده دیدند که نایستاده بودم، و میتوانستم خودم را دوست نداشته باشم وقتی رنگ سرخم هر روز پررنگ تر میشد؟!
بله! من اجازه ی اعتراض ندارم، فرصت گفتن خطاهای روبروی من به من هدیه نخواهد شد، چون از بین تمام انسانها تنها گناه های من متعلق به طبقه ی هفتم جهنم هستند و قابل بخشش نیستند، شاید چون اصلا هیچوقت قرار نیست من باشم که ببخشم، قرار به کاشتن امید است و فرار، آنچنان به سرعت که حتی حدود برزخت را تشخیص ندهی، فقط اینقدر بفهمی که باید بهت زده میان آتش بسوزی،زنده شوی و دوباره بسوزی.آنقدر که فقط بفهمی برزخ بزرگ تر و وحشتناک تر شده. این یعنی عشق، خود عشق در دوره های آموزشی هر روز نوین تر از روز پیش.

شکر که نفهمید همزمان راه خطرناک تری به موازات آن راهی که می رود را می روم. شکر که سطح بی خطر زندگی در این خانه را دید و نگران نبود. که با بی خبر گذاشتنم گمان کرد نشسته ام و آنهمه درد دلشوره ها فقط از خواندن و شنیدن است،نه از عمل.
شاید چون من جز مردم نیستم، اما چون من و غوره می دانیم که هستم و نگرانی های یک انسان شریف که خود عشق است و با فرار خیال عزیزش را که با جان عوضش نمی کنم را راحت کرد و نخواست قول کم شدن یک مو از سرم را بدهم، به راه بی بازگشت خطرناک خودمان می رویم. تنها، همانطور که همیشه بود و دلیلی هم نیست که به میزان خطرش فکر کنیم.
خانه پاک شد و من سنگ شدم و روده درازی امشب هم اشکالی نداشت، چون دیگر دهان بسته شد و باید با تنها یادگاری که از این خانه با خودم میبرم، یک جنازه ی سوخته، بروم به جایی که جای من است.
آخ که اگر این غوره زبان داشت!

2010-01-03T09:11:00.000+03:30

یادم می آید،
که تا سر برگرداندم رفته بودی

2010-01-03T08:55:00.003+03:30

... و اگر نابینا شوی، خوشدارم هم چنان بنگرمت
تو را به نگاهبانی من گمارده اند
هنوز نیمی ازراه درازرا طی نکرده ایم
به ظلمتی اندیشه کن که گرفتارش می شویم

آن که مستعمل شد دیگر آزاد نیست، تو این را می دانی
من اما محتاج توام،به قرار همیشه
اکنون می گویم"من"، باشد که "ما" نیز بگوییم
...

می گوید:
"سعی کن اعتراف نکنی
سینه هایت از چه دردی می سوخت
اگر چاقو را بدهی به دست مردی که میپرستیش می کشدت
اگر او،او بداند دوستش داری تکه تکه ات می کند."

تکه تکه شدم و باز هم اعتراف می کنم.

2010-01-03T08:50:00.002+03:30

خوب.باشه.من به همه چي نظم خواهم داد.اما هيچي نميتونه جلوي سگ شدن منو بگيره.در تعجبم.اتفاقا هميشه هم همين پيام رو همه ميدن.يعني سگها رو بيشتر از ادمها دوست دارن؟
اون موقعي٫ميدوني٫داشتم تو دلم فکر ميکردم تو رو خدا ديگه نگو.ميدوني چرا هي پاهامو جمع ميکنم تو دلم؟ميخوام جاي کمتري توي دنيا اشغال کنم..چرا؟ کمکم کردی تا احساس کنم يه تيکه زائده ام که چسبيده روي پوسته زمين
کاش ميشد خودمو مثل يه اشغال ميکندم و مينداختم تو سطل اشغال تاريخ
کاش ميشد مثلا سردردهاي وحشتناک رو کشيد
یا خواب بی انتظار رو نوشت.از اون خوابهايي که تو چي ميدوني ازشون!
کلمه هام کمند...کلمه هاي لعنتيم کمند ...

2010-01-03T08:45:00.000+03:30

ان لحظه اي که آب داغ٫مادرانه به شانه هاي خسته ام سيلي ميزند
احساس صبر ميکنم
صبر
صبر

آرام باش
آرام

2010-01-03T08:38:00.001+03:30

نمي توانم نامت را در دهانم
و تو را در درونم
پنهان كنم
گل با بوي خود چه مي كند ؟
گندمزار با خوشه ؟
طاووس با دمش ؟
چراغ با روغن ؟
با تو سر به كجا بگذارم ؟ كجا پنهانت كنم ؟
وقتي مردم تورا در حركات دستم
موسيقي صدايم
توازن گامهام
مي بينند
قطرهء باراني بر پيراهنم
دكمهء طلايي بر آستينم
كتاب كوچكي
و زخم كهنه اي بر گوشهء لبم

با اين همه تو فكر مي كني پنهاني ؟ به چشم نمي آيي؟

مردم از عطر لباسم مي فهمند معشوق من تويي
از عطر تنم مي فهمند با من بوده اي
از بازوي به خواب رقته ام مي فهمند كه زير سر تو بوده

ديگر نمي توانم پنهانت كنم
از درخشش نوشته هام مي فهمند به تو مي نويسم
از شادي قدمهايم شوق ديدن تورا
از انبوه علف بر لبم جاي بوسهء تورا

چطور مي خواهي قصهء عاشقانه مان را از حافظه شان پاك كني ؟

2010-01-03T08:28:00.002+03:30

ودوباره مرضهای کهنه.دوباره کابوس پشت کابوس.شانه هایم شکسته اند انگار،یا شاید انگشتم و بی تردید خودم.
درد بی امان رحم نمی کند و جرات حرف زدن ندارم.حتی با خودم، می توانم انگشت شکسته ام را دو بار تکان بدهم، اما می ترسم از دردش بمیرم.

و جهان از هر سلامی خالی ست

2010-01-03T07:29:00.003+03:30

چه بی تابانه می خواهم ات ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری
چه بی تابانه تو را طلب می کنم
..
دست در کوچه و بستر
حضور مانوس دست تو را می جوید

بی تابانه
یعنی بی تابانه
یعنی بسوزی، زنده شوی و باز بسوزی
بسوزی
بسوزی

2009-12-13T23:12:00.000+03:30

2009-12-05T07:48:00.004+03:30

2

از پله های ایمان به دعوت پیامبری که در سکوت ایمان می کارد باید بالا رفت، حتی با پاهای از دست رفته. میشود خزید، با دست پله ها را گذراند، حتی اگر به "ایمان" ایمانی نداشته باشی، حتی با سری لبریز از صدای دردهای بدون ترجمه با زبانی که فقط خودت بدانی و روزهایی پر از صدای دردهای تازه، پر از شکنجه ی سکوت های بی انتها.
بالای پله ها به جای خدا دلتنگی و دردهای شیرین از یاد رفته نشسته و رایحه ای که میتواند صدای سه تار را از روی دیوار دیوانه وار و بی وقفه در مغز دیوانه ای غرق در سکوت به صدا در بیاورد.
پیامبر من کتاب ندارد، دعوی به هیچ چیز ندارد، بالای هیچ کوهی به آسمان هفتم چشم ندارد و در هیچ آیینه ای به خودش خیره نشده و بی خبر است از آنکه تا کجا بوی معجزه میدهد.

2009-10-30T00:13:00.005+03:30

گردو جون یادت میاد یکی از شبهایی که از خستگی و دربه دردی؛وسط هزار تا کار و فکر و خستگی و بیچارگی و تنهایی که هر لحظه ممکن بود از خستگی ِ این همه؛ وسط خیابون تموم بشیم و وا بریم موقع پریدن از جوب آب، گفتی درد که میاد تنها نمیاد، تمام فک و فامیلش رو با خودش میاره؟
خواستم بگم فامیل های گردن کلفتش تازه رسیدن پشت در

2009-10-17T07:04:00.000+03:30

2009-10-17T05:42:00.000+03:30

سالهای زیادی به تنهایی گذشت. چه از روزهایی که به التماس دامن دیگران را می گرفتم تا از خانه مان نروند، تنها تر از خدا بودم. با این تصور بیهوده بزرگ شدم که زمان مرهم این درد می شود، اما فقط دردها سنگین و سنگین تر شدند و بهایی که میدادم سنگین تر از شانه های کوچک من بود.
از خون بدنم سبک و سبک تر می شوم، فقط خواستم برای آخرین بار خودم را سرزنش کنم که چرا در معرض تیر خلاصی قرار گرفتم که ناتوان خواندن من برایش از صبر ساده تر بود.
خدایا، اگر لحظه ای باشد که بتوانم نامی از تو بیاورم همین جاست، التماس می کنم این آخرافسانه ی من باشد.

2009-10-04T22:24:00.000+03:30

2009-09-10T18:20:00.005+04:30

زمانی سخت می شود
یک ور جواب نمی دهد
ترور دسته جمعی شاید جواب دهد،
اما امکانات نیست
و از یک ور اکسپایر شده کماکان کار می کشیم،
اما جواب نمی دهد
که نمی دهد
که نمی دهد
که نمی دهد
و سخت تر می شود

2009-09-09T07:00:00.001+04:30

2009-09-06T13:04:00.002+04:30

به من بگو کجات درد می‌کنه، جیغ نکش، آروم شو و فقط بگو کجات درد می‌کنه

اما بعضی‌ها نمی‌توانند بگویند کجایشان درد می‌کند. نمی‌توانند آرام شوند. هیچ‌وقت نمی‌توانند جیغ نکشند..

2009-08-15T06:53:00.000+04:30

2009-08-14T22:48:00.002+04:30

Unforgivable Sinner
Unforgivable Sinner
Unforgivable Sinner

2009-07-29T20:54:00.001+04:30

محض یاد آوری به خودم:
جای آشغال دم در است، نه داخل خانواده.

2009-07-28T10:20:00.000+04:30

و این خورشید همچنان به ما هیچ نکرده است مادری

2009-06-29T05:14:00.005+04:30

نیمه شبی از درد بی امان دست آش و لاش شده و کمرم از خواب پر از کابوس پریدم.کابوس که جزء جدا نشدنی زندگی ماست،اما فقط مدتیست که به ریشه رسیده، حالا دیگر مزاحم ها در خواب و بیداری دنبالمان نیستند، صاحب اجازه ها وارد شدند.
سعی می کنم بنویسم،گرچه فشار هر دکمه کتکم می زند،شاید "آن جای دگر" کمی آرام گرفت از گفتن.
اینکه امروز به اندازه ی تمام دو هفته ی گذشته آش و لاش شدم دلیل بر نوشتن نمی شود. باید بنویسم، مبادا زخمها و دردها روزی آرام بگیرند و فراموش کنم که چه شد و چه ها گذشت.این دست راست اگر سه برابر حالا هم کبود و زخم بود،اگر بیشتر از این که نه،تمام وجودم را هم بالا بیاورم باز هم باید از آن چیزی که گذشت بنویسم.
تمام این دو هفته که مثل خواب زده ها صبح به سمت دوستان اغتشاشگرم می رفتم و همه با هم انواع درد ها و تحقیر ها را می بلعیدیم و شب به طرز عجیبی زنده بر می گشتیم به خانه توان حرف زدن نداشتم. دردها با هم یکی شده اند و حرف زدن از آن چه می بینیم و آنچه به سرمان می آید سخت تر می شود.تحلیل که بماند، از لای کدام یک کتاب هایم درد را تفسیر کنم؟ صورت خونی پسر ده ساله دقیقا یعنی چی؟!
اما خوشمزه آن جاست که یک امروز را آرام از خانه آمدم بیرون با این معنا که خوب، مجوز یعنی امروز لازم نیست نگران باشم که بیمارم و قدرت بدنی نصف روزهای قبل است، حضرات مجوز صادر کردند و نهایتا پای جوی بالا بیاورم، کتک نمی خوریم،از دلشوره ی دوستان دل پیجه نمی گیریم.
خوب شکی نیست که دو دو تا در گلستان ما هر روز جوابی بنا به مصلحت دارد.
با پرنیان قراری گذاشته بودم روبروی حسینیه ی ارشاد.نزدیک میرداماد ترافیک باز نشد و پیاده شدم. مثل خواب زده ها از وسط خیابان و ماشین ها رد می شدم که صدای دست و شادی مردم بالا گرفت.سرم را برگرداندم، ماشین ای که جلویش راه می رفتم ماشین حامل کروبی بود و داشت به آن دست ها لبخند می زد. فکرش را هم می کردیم که اینطور زمان برگردد و اشخاصی که مردم از دیدنشان روحیه می گیرند هر روز غیر قابل پیش بینی تر شوند؟!
از نزدیک های حسینیه دیگر آن ماشین را ندیدم، دیگر هر چه بود دوستان عزیز باتوم به دست در انواع و اقسام مختلف بود.مشخص بود که فکر نزدیک شدن به مسجد قباد را هم نباید کرد.در عوض رفتم جلوی حسینیه ارشاد و یاد روزهایی دوری افتادم که برای تفسیر عرفان مثنوی یا بزرگداشت شریعتی پایم را آنجا می گذاشتم.
در انتظار رسیدن پرنیان کم کم جهنم بود که از راه رسید.تلفنها قطع شد و "آنها" حمله ور شدند.
گفتند بروید خیابان کناری، ما هم رفتیم و در این اثنا هیج نفهمیدم چه شد که درد رسید.
کسی با آن باتوم درازش به دل و کمرم می کوبید و راضی نشد و ضربه ها رسید به دست راست. خواستم بپرسم: برادر! خبر داشتی می نویسم؟!
آش آنقدر شور شد که یکی از چماقدارهای هم پالکی اش جلویش را گرفت و سرم داد زد: برو! خوب من داشتم می رفتم.این رفتن که می گویند چی هست که من بلدش نیستم و با این درد باید توجیه اش کرد؟
نفهمیدم باید به کجایم برسم.جلوی حالت تهوعی که از صبح دچارش بودم به لطف برادر ارزشی مان داشت از غذا به خون تبدیل می شد را بگیرم یا دستم را نگه دارم که از درد دیوانه نشوم یا دلم را یا کمرم را یا آن جای مغزم را که خسته بود و حتی نمی توانست بپرسد: چرا؟
به گمانم دیگر چیزی نمی دیدم.فقط می دانم کشیده شدم داخل داروخانه ای و دکتر های مهربان کمکم کردند تپش قلب نه چندان سالم را کمی مهار کنیم و ماسک زدند به صورت و من هم عین کش تنبان در می رفتم که پرنیان را پیدا کنم.داروخانه محاصره بود، دستور فرمودند که: این اراذل را بفرستید بیرون که ما پذیرایی کنیم. دکترها در را باز نکردند.آمدند از پشت نرده ها به من که مثل جنازه وزنم را تکیه داده بودم به تنه ی درختی و گلاب به روی شما جواب مهمان نوازی بالا می آوردم و سرم داد زدند: بیا بیرون. کسی از خودشان گفت: ولش کن، حالش خیلی بده. سرم را بالا کردم و دنبال صاحب صدا گشتم. مامور جوانی بود. گفتم: پس میان شما آدم هم پیدا میشه؟! گفت: مگه نیستیم؟ گفتم: فرق اونها که هستند و اونها که نیستند این روزها راحت مشخص میشه.
ریختند و خواستند بگیرندمان که نمی دانم کدامشان چشمش را بست و از زیر دستش فرار کردم، حسی قوی میگوید همان سرباز بود.
خودم را کشاندم تا سر میرداماد و هی پرت زمین شدیم و بلند شدیم.از این تلفن به آن تلفن،از سر میرداماد به شریعتی،گمشده ی ما پیدا نمی شد و حفظ تعادل راه رفتن سخت بود.
جلوی ردیفی از گارد مردان شریف حافظ عدالت تلاش کردم از باجه تماس بگیرم.افتادم.خانمی دستم رو گرفت و پرسید: کی زدت؟ اشاره کردم: رفقا! ظاهرا دهنمان را باز نکنیم بهتره، سرباز کلت به کمرآمد جلو و داد زد: حتما یه گهی خوردی که زدنت. گفتم: بله، چه گهی بالاتر از راه رفتن؟! ناسزا گفت. گفتم: اگر اون که به کمرت بستی به کمر من بود من هم حرف زیاد برای زدن داشتم،اما مطمئن باش،یه روزی اون به دست من می افته و تویی که باید مصادیق گه خوردن رو یاد بگیری.خوب واضحه که زبان درازی کرده بود،خسته بودم،درد امانم را بریده بود و از نگرانی بیچولی نمی دانستم سراغ از کی بگیرم و راه به راه بالا می آوردم.بالاخره این ها در رشد ابعاد زبان تاثیر دارند.
سربازان مستقر در انجا وارد شور شدند که این حتما یکی از عوامل اصلی اغتشاش می باشد،والا چرا اینقدر حالش خرابه؟!( به این ها می گویند استدلال مکتب حماقت مسلحانه) تا تصمیم بگیرند که کمی کتک اضافه به همراه بازداشت حالم را بهتر می کند یا نه مردم شریف که این روزها این لقب به حق اندازه شان است فراری ام دادند.
دیگر نفهمیدم کی آب انار خرید و مجبورم کرد به نوشیدنش و کی زیر بغلم را گرفت و کی دستم را پانسمان کرد، تا اینکه مادر توانست تماس بگیرد و خبرم کند که پرنیان به سلامت از آنجا گذشته و باز نفهمیدم کدام راننده ی تاکسی نشاندم داخل ماشین و رساندم به خانه.
آخرهای شب بود، صداها از پشت بام ها می آمد و تازه اجازه دادم درد بکشم، به یاد کسانی که رد نشدند و حالا گوشه ای از زندانی،بازداشتگاهی همچنان درس منطق در کلاس جمهوری اسلامی میگیرند و غبطه می خورند به آنها که خاک سرد از دست این نامحرمان پنهان شان کرده است.

2009-06-24T07:02:00.002+04:30

برای ثبت در حافظه ی ناپایدار تقویم تاریخ

و ما این روزها
صبح ها تشهد گویان از در خانه بیرون می رویم تا سهم بی عدالتی روزمان را دریافت کنیم و اگر زنده برگشتیم به خانه، پنجره را باز کنیم وبا صدای فریاد مردم خستگی مان را در کنیم.
"من خوبم" و "من زنده ام" این روزها عجب خبر مهم و حیاتی ای است.
حکایتی است این روزها..